Η κίνηση του τούρκου προέδρου να γράψει μηνύματα στα ελληνικά είναι μία βαθιά προκλητική και προσβλητική κίνηση. Αυτοπροβαλλόμενος ως ηγεμόνας, ως αυτοκράτορας, νιώθει σαν να απευθύνεται σε υποτακτικούς ή υπό ζυγό ανθρώπους.
Δεν έχουν κάτι παραπάνω να δηλώσουν οι Τούρκοι αξιωματούχοι. Ούτε ο πρόεδρος Ερντογάν. Τα είπαν όλα. Μέσα σε 10-15 μέρες κλιμάκωσαν τη ρητορική τόσο, που παραπάνω δεν έχει. Μόνο αν κήρυσσαν το πιο απευκταίο.
Οι αναγνώσεις στέρεψαν για τις προθέσεις της Τουρκίας. Ήταν αρκετά εύκολο να βαυκαλιζόμαστε πως «η Τουρκία έχει οικονομικά προβλήματα και εξάγει εθνικισμό για να συσπειρώσει τον λαό της». Ήταν επίσης ουτοπικό να επαφιόμαστε στο ότι ο τούρκος πρόεδρος «δεν στέκει στα καλά του» και παραληρεί.
Ακόμα κι αν ισχύουν σε έναν (μεγάλο ή μικρό) βαθμό τα παραπάνω, το γεγονός είναι πως από τον συγκεκριμένο τούρκο πρόεδρο, δεν είχαμε ακούσει ποτέ στο παρελθόν αντίστοιχες δηλώσεις. Όταν μάλιστα ο κ. Ερντογάν ήταν δήμαρχος Κωνσταντινούπολης (απαραίτητο σκαλοπάτι για τη διεκδίκηση της τουρκικής προεδρίας παραδοσιακά), είχε υπάρξει εξαιρετικά συνεννοήσιμος και επιπλέον είχε έρθει πολλές φορές σε σύγκρουση με τον τότε πρόεδρο της Τουρκίας Σ. Ντεμιρέλ. Όμως αυτά ανήκουν στο -όχι και τόσο- μακρινό παρελθόν.
Πλέον ο πρόεδρος των γειτόνων αναθεωρεί μονομερώς (στη θεωρία τουλάχιστον) συνθήκες και διεθνές δίκαιο. Γίνεται καθημερινά και πιο προκλητικός. Ακόμα και αν τούρκοι αναλυτές και διπλωμάτες δεν ασπάζονται την μεγάλη θέρμη του Ρ.Τ. Ερντογάν για διεκδικήσεις σε ελληνικά νησιά. Όμως και η κοινή γνώμη στην Τουρκία σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις (καθόλου ευνοϊκές για τον Ερντογάν), δεν δηλώνει σε μεγάλο βαθμό πως νιώθει κάποια απειλή από την Ελλάδα.
Είναι έκδηλο πως ο κ. Ερντογάν περιμένει κάτι. Προσδοκά κάποιο αντάλλαγμα από τους μεγάλους συμμάχους του. Τις ΗΠΑ. Με τους όψιμους συμμάχους, τους Ρώσους προσβλέπει σε άλλες διεκδικήσεις. Αλλά από τις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να έχει μεγάλα παράπονα η Τουρκία. Η πρόσφατη επίσκεψη Τσαβούσογλου στις ΗΠΑ δεν «επέστρεψε» στην Άγκυρα τα αναμενόμενα. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας λόγος κλιμάκωσης από μεριάς των γειτόνων.
Και μετά την κλιμάκωση στη ρητορική τι έρχεται; Οι μέρες θυμίζουν έντονα παραμονές Ιμίων. Ή την προ ενάμιση έτους περιοδεία του Όρουτς Ρέις στο Αιγαίο. Η μετριοπαθής ανάλυση λέει Χάγη. Στην χειρότερη, τρυπάνι στο Αιγαίο. Οι φόβοι όμως για θερμό επεισόδιο, ή και κάτι παραπάνω παραμένουν.
Τέλος, να μην ξεχνάμε και τη Συμμαχία μας. Το ΝΑΤΟ του οποίου μέλη αποτελούν και οι Τούρκοι, όπως και εμείς, μένει προσώρας στην πάγια ξεκάθαρη και αυστηρή θέση του: «Βρείτε τα». Το μόνο που δεν μας λέει είναι «να είστε αγαπημένοι, να μη μαλώνετε». Πολιτική ίσων αποστάσεων απέναντι στους αναθεωρητές και σε κυρίαρχο κράτος όπως η Ελλάδα δεν αποτελεί αποδεκτή τακτική από τους Συμμάχους.