Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως η ήττα Ορμπάν, μάλλον η νίκη Μάτζαρ (αυτές είναι οι σωστές προφορές των ονομάτων, στα Μέσα θα τους συναντήσετε ως Βίκτορ Όρμπαν και Πίτερ Μάγιαρ), δεν αποτελεί λόγο παροξυσμού για τον Προοδευτικό χώρο. Νίκησε ο δεξιός τον ακροδεξιό. Είναι μια κάποια αναβάθμιση; Ναι. Είναι το «μη χείρον βέλτιστον»; Ναι.
Πάμε να δούμε σύντομα την unpopular αποτίμηση των εκλογών στην Ουγγαρία που συγκροτεί μια διαφορετική (όσο γίνεται τέλος πάντων) Εθνοσυνέλευση μετά από 16 χρόνια.
Η ήττα του Ορμπάν αποτυπώνει κυρίως τη φθορά ενός μοντέλου εξουσίας που βασίστηκε στον ισχυρό έλεγχο θεσμών και δημόσιου λόγου. Μετά από τόσα χρόνια διακυβέρνησης, η κοινωνική κόπωση έγινε εμφανής, ενισχυμένη από οικονομικές πιέσεις και τη σταδιακή απομάκρυνση από την αίσθηση «δικαιοσύνης»: όσο πιο συμπαγής είναι η εξουσία, τόσο πιο απότομα εκδηλώνεται η φθορά της όταν αρχίσει να ρηγματώνεται.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε το ότι το ρήγμα δεν προήλθε από την παραδοσιακή αντιπολίτευση, αλλά από έναν παίκτη που προερχόταν από το ίδιο το σύστημα. Ο Μάτζαρ κατάφερε να εκφράσει ένα ευρύ φάσμα ψηφοφόρων, από κεντροδεξιούς μέχρι απογοητευμένους πολίτες, χωρίς να εγκλωβιστεί σε ιδεολογικές ταμπέλες (η μόδα του απολιτίκ – φερετζές των ακροκεντρώων).
Συμμετοχή ρεκόρ (αγγίζει το 80%!!). Ως αποτέλεσμα ενεργοποιούνται “σιωπηλές μάζες” και σπάει η “μηχανική υπεροχή” του καθεστώτος. Το γεγονός πως ο Μάτζαρ απευθύνθηκε και κέρδισε ψήφους από συντηρητικούς κυρίως και «απογοητευμένους» πολίτες δε σημαίνει πως η χώρα κάνει κάποιου είδους διπλωματικό άλμα. Αλλάζει «άρμα» και στρέφεται ξεκάθαρα Ευρωπαϊκά αφήνοντας τον Ρωσικό προσανατολισμό (sic).
Η εμπιστοσύνη που έδειξαν οι πολίτες σε αντισυστημικά (ηλεκτρονικά) Μέσα Έρευνας και Άποψης (καλή ώρα), όπως το Atlatszo δίνει ελπίδα και ορατή διέξοδο στο σκοτάδι της σκληρής προπαγάνδας. Μη σοκαριστείτε που υπό το Καθεστώς Ορμπάν, η Ουγγαρία βρίσκεται ξεκάθαρα ψηλότερα από την Ελλάδα στο Δείκτη Ελευθερίας Τύπου. Οκ σοκαριστείτε, αλλά σε μια πιο μόνιμη βάση μπας και δούμε άσπρη μέρα.
Αυτό που σηματοδοτείται απόψε στην Ουγγαρία είναι μια μεγάλη ρήξη μέσα στο ίδιο της το σύστημα. Με την επιστροφή των ψηφοφόρων στο παιχνίδι (σημαντικό) και τη μετατόπιση του κράτους από μοντέλο εξουσίας σε εξουσία ισορροπίας και επανατοποθέτησης στο διεθνές πεδίο με μια πιο δημοκρατική ασπίδα…