Όσο πιο γρήγορα σταματήσουμε να βαυκαλιζόμαστε πως η Τουρκία είναι απομονωμένη διπλωματικά στο διεθνές πεδίο, τόσο καλύτερα θα αντιμετωπίσουμε τρέχουσες και μελλοντικές προκλήσεις. Και τόσο καλύτερα θα τοποθετηθούμε στις οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις ως κυρίαρχο κράτος.
Πριν από ενάμιση χρόνο η έμπειρη στα της εξωτερικής πολιτικής Ντ. Μπακογιάννη, εύστοχα παρατηρούσε πως «Η Τουρκία δεν είναι απομονωμένη. Όποιος ισχυρίστηκε απομόνωση Ερντογάν το έκανε για εσωτερική κατανάλωση». Και ερχόμαστε στο σήμερα.
Η Ουκρανία φέρεται να επιθυμεί ως εγγυήτριες δυνάμεις, εάν τυχόν υποκύψει σε ουδετερότητα, την Μ. Βρετανία, τις ΗΠΑ και την …Τουρκία. Η απομονωμένη Τουρκία λοιπόν, εκτός από τον εγκληματικό της ρόλο στην Κύπρο, αποτελεί ρυθμιστή στη Λιβύη, στη Συρία, αλλά και στη διαμάχη Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν. Προσεγγίζει την Αίγυπτο ενώ προσπαθεί να αποκαταστήσει και τις σχέσεις με το Ισραήλ. Επίσης όπως όλα δείχνουν, εφόσον το ΝΑΤΟ δεν επιθυμεί ουδεμία διένεξη μεταξύ μελών του στη Μεσόγειο, ο οποιοδήποτε ενεργειακός δρόμος από Αφρική ή Μέση Ανατολή θα περάσει ΚΑΙ από την Τουρκία.
Ο γείτονάς μας λοιπόν, εκμεταλλεύεται την γεωστρατηγική του θέση και επανέρχεται στο προσκήνιο ως νούμερο ένα παίκτης και οργανωτής. Και αυτό αφορά και εμάς. Και μας αφορά άμεσα. Διότι καθώς φαίνεται η Τουρκία όχι απλά δεν πληρώνει την φαινομενικά ουδέτερη στάση της στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά συστήνεται στη Δύση ως ο εγγυητής και ψύχραιμος διαμεσολαβητής, από τον Καύκασο ως τη λεκάνη της Μεσογείου.
Με όλα αυτά στον νου οφείλουμε -διπλωματικά- να ενεργήσουμε στωικά αλλά σταθερά.
Μπορούμε να ερμηνεύουμε την εξωτερική πολιτική βάσει προθέσεων ή δηλώσεων; Υπάρχει αυτή η δυνατότητα, ναι. Μα πλέον μπορούμε να διαβάσουμε εχθρούς και φίλους ακόμη καλύτερα, σε μία εποχή ανακατατάξεων και εξελίξεων. Όπου όλοι έχουν ανοίξει τα χαρτιά τους. Οποίος ψάχνει συνώνυμα της διπλωματίας στο λεξικό της μικροκομματικής αντιπαράθεσης θα κινδυνεύσει να μείνει, σε πολιτικούς όρους, αναλφάβητος.