ΟΣΑ ΤΟΥΣ ΛΕΓΑΜΕ ΣΤΟ CHECK-IN, ΜΑΣ ΤΑ ΕΛΕΓΑΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΙΒΑΣΗ. Το Unpopular.gr εδώ και καιρό διαβάζει τη συγκυρία σαν ανοιχτό βιβλίο, πολύ πριν πιάσουν οι υπόλοιποι το νόημα.
Το άρθρο του Ιούλη ’23 «Φτάνει με τα μαγαζιά, τολμήστε τις παρατάξεις» μιλούσε ανοιχτά για τη φθορά του κομματικού “μαγαζιού” και το πόσο επείγει να ανοίξει η συζήτηση σε συλλογικό επίπεδο χωρίς ιδιοκτησιακά σύνδρομα.
Μετά, τον Φλεβάρη του ’24, το άρθρο «Αναζητείται ψυχραιμία πριν χαθεί η ελπίδα» έβλεπε ξεκάθαρα το επερχόμενο αδιέξοδο, όταν πολλοί απλώς μετρούσαν ποσοστά και “πρωτοβουλίες”.
Είναι αυτή η ικανότητα να “πιάνουμε” τις ρωγμές πριν γίνουν ρήγματα, που έχει κάνει το Unpopular.gr σημείο αναφοράς για όσους ψάχνουν ουσία και όχι απλώς πρωτοσέλιδα.
Κάτι σαν spoiler alert στην κεντροαριστερή σκηνή.
Πάμε και στα σημερινά. Αυτά που καίνε.
Ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από το θεσμικό «εγώ» για να ξαναβρεί το συμμετοχικό «εμείς».
Ακριβώς, όπως έκανε και με τον ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2012-2015, όταν κατάφερε να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια και την ελπίδα της κοινωνίας σε συλλογική δράση και πολιτική αλλαγή. Τώρα επιχειρεί μια νέα επιστροφή στις ρίζες της κοινωνικής κινητοποίησης, αναζητώντας ξανά αυτό το “ρεύμα από τα κάτω”.
Η αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την επίσημη, θεσμική πολιτική σκηνή μοιάζει με μια συνειδητή επιστροφή στις ρίζες του. Ο ίδιος αφήνει πίσω του το βάρος των κομματικών και κοινοβουλευτικών ευθυνών, επιχειρώντας να ξαναπιάσει το νήμα της αμφισβήτησης, της διεκδίκησης, της αμεσότητας με την κοινωνία.
Όλα όσα κάποτε έκαναν τον ΣΥΡΙΖΑ φορέα κοινωνικής κινητικότητας και ελπίδας.
Αντί να παραμείνει “παλαίμαχος” στα θεσμικά σαλόνια, επιλέγει να επιστρέψει στα πεδία όπου δοκιμάζονται πραγματικά οι ιδέες και τα κινήματα, εκεί όπου η πολιτική δεν είναι επικοινωνία, αλλά πράξη και σύγκρουση.
Σε ένα τοπίο που έχει ταυτιστεί με την επικοινωνιακή διαχείριση, τις ισορροπίες και το “μίνιμουμ ρίσκο”, ο Τσίπρας μοιάζει να αναζητά ξανά το νόημα του “ριζοσπαστικού”, ως ζωντανό, κοινωνικό στοίχημα.
Το αν θα τα καταφέρει, εξαρτάται από το κατά πόσο θα μπορέσει να εμπνεύσει ΞΑΝΑ. Πέρα από πρόσωπα, σχήματα και εκλογικές λογικές.
Το σίγουρο είναι ότι διαλέγει το δύσκολο δρόμο, εκεί που η πολιτική ξαναγίνεται ζήτημα καθημερινού αγώνα, όχι μόνο διαπραγμάτευσης και δημοσιότητας.