Η σειρά παιδικών βιβλίων «μικροί κύριοι – μικρές κυρίες» έχει μεγαλώσει γενιές ανθρώπων. Ο πρώτος τίτλος των παιδικών βιβλίων του Ρότζερ Χάργκρεϊβς δημοσιεύτηκε το 1971. Έκτοτε η πετυχημένη σειρά υπολογίζεται πως έχει πουλήσει περί τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα και έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 20 γλώσσες.
Αν και αυτά τα βιβλιαράκια αφορούν μικρούς σε ηλικία αναγνώστες, πολλές φορές με έχω πιάσει να αναρωτιέμαι, πώς θα ήταν ένα βιβλίο αυτής της σειράς που θα εξετάζει μία -υποθετική- ελληνική πολιτικοκοινωνική …πραγματικότητα.
Ο Τίτλος του βιβλίου πιστεύω θα ήταν «Ο κύριος τίποτα» (ή η κυρία, ανάλογα με την περίσταση, δεν υπάρχει θέμα διάκρισης). Αλήθεια, πόσες φορές ένας άνθρωπος αποφάσισε για εσένα προσφέροντας στην ουσία τίποτα; Πόσες φορές μίλησε για εσένα λέγοντας τίποτα; Πόσες φορές σε εκπροσώπησε κάνοντας τίποτα; Πόσες φορές είδες τα «τίποτα» να μεσουρανούν, αναρωτώμενος «τί στην ευχή κάνει αυτός»; Τίποτα!
Μία επίπλαστη κατάσταση πασπαλισμένη από μπόλικο τίποτα. Και σίγουρα οι άνθρωποι που έχω στο μυαλό μου δεν είναι «τίποτα». Είναι οντότητες, έχουν ζωή, καθημερινότητα, δύναμη, εξουσία, οικονομική επιφάνεια, ασκούν επιρροή, είναι διάσημοι, αναγνωρίσιμοι, σημαντικοί! Δεν το λες και τίποτα ε; Πετυχημένοι! Το ξέχασα αυτό. Αλλά αφού έχουν χρήμα και εξουσία προφανώς και είναι πετυχημένοι.
Οι κυρίες και οι κύριοι τίποτα εδώ και δεκαετίες δεν έχουν καταφέρει να συγκροτήσουν και να ακολουθήσουν ΕΝΑ σύστημα στη δημόσια Παιδεία.
Οι κυρίες και οι κύριοι τίποτα εδώ και δεκαετίες δεν έχουν καταφέρει την ενίσχυση της δημόσιας Υγείας.
Κάποιοι κύριοι τίποτα τζόγαραν στο χρηματιστήριο τους κόπους μίας ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων.
Κάποιοι κύριοι και κάποιες κυρίες τίποτα πούλησαν Πατρίδα και Θρησκεία κάνοντας εκπτώσεις στην περηφάνια και τον αλτρουισμό.
Κάποια κυρία τίποτα σου λέει «καλησπέρα» πριν το δελτίο των οκτώ και πας στο παράθυρο για να διαπιστώσεις αν είναι όντως εσπέρα και όχι ξημέρωμα.
Κάποιος κύριος τίποτα αποφάσισε πως οι ανασφάλιστοι δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στη δημόσια δωρεάν Υγεία.
Οι κύριοι τίποτα σε έπεισαν πως φταις εσύ για τις δεκαετίες κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος, αδιαφανών αναθέσεων σε ημετέρους και φαγώματος πακέτων στήριξης. Προφανώς φταις και εσύ και εγώ. Φταίμε στο βαθμό που μας αναλογεί.
Οι κυρίες και οι κύριοι τίποτα σου είπαν πως τα μνημόνια ακόμη κι αν δεν υπήρχαν, έπρεπε να εφεύρουμε. Σου είπαν πως τα φάγαμε όλοι μαζί.
Οι κύριοι τίποτα σου είπαν πως υπερκατανάλωνες και χρέωσες τη χώρα. Και με το τίποτα οι ίδιοι αύξησαν τις καταθέσεις και τα ακίνητά τους στο πόθεν έσχες τους κατά 700%.
Οι κύριοι τίποτα πετσόκοψαν μισθούς και συντάξεις, μείωσαν την αγοραστική σου δύναμη και φορολόγησαν όσο δεν πάει.
Οι κύριοι τίποτα έκαναν και είπαν πολλά. Μπορώ και μπορείς να γράφουμε και να λέμε δίχως αύριο. Όμως έκαναν και κάτι πολύ χειρότερο. Σε χειραγώγησαν, σε εκμεταλλεύτηκαν και σου έδειξαν με τον πιο γλαφυρό τρόπο το μέλλον, αφού το προπαρασκεύασαν με ταπείνωση και εξαθλίωση. Στο είπαν και στο έδειξαν, δεν έχεις δικαιολογία. Σου στέρησαν το όνειρο και το αύριο. Γιατί σου τσάκισαν το σήμερα.
Και εσύ τι έκανες τελικά για όλα αυτά; Προσπάθησες να ακουστείς και να γυρίσεις τον τροχό. Να ζήσεις με αξιοπρέπεια και να στείλεις το μήνυμά σου. Και το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Τίποτα.
Για αυτόν τον λόγο, προσπάθησε λιγάκι την επόμενη φορά που θα μπορέσεις να βγεις στην επιφάνεια για να ακουστείς να κάνεις κάτι. Όχι τίποτα.
*Ιστορική σημείωση, αρκετά μετά τον Ρότζερ Χάργκρεϊβς: Ο Θεόδωρος Πάγκαλος στα χρόνια της καταβαράθρωσης του ΠΑΣΟΚ, περί το 2014, είχε δηλώσει πως δεν μετάνιωσε για τον χαρακτηρισμό που απέδωσε στον συνυποψήφιό του για τον Δήμο Αθηναίων το μακρινό 1994, Δημήτρη Αβραμόπουλο, όπου τον είχε αποκαλέσει «ο κύριος τίποτα».