Περί Συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ
Τα διαδικαστικά
Ολοκληρώθηκε το 3ο Συνέδριο της παράταξης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο επίλογος της τετραήμερης διαδικασίας γράφτηκε με την ομιλία του προέδρου Αλ. Τσίπρα καθώς και την έγκριση της Πολιτικής Απόφασης από τους συνέδρους. Η συνέχεια σε έναν μήνα (15/5) στα 500 εκλογικά κέντρα που θα στηθούν για την εκλογή του Προέδρου και της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ.
Τον τόνο του συνεδρίου για μία Νέα Αρχή τον είδε δώσει από την Πέμπτη ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όταν μίλησε για πολιτική αλλαγή, έκανε αποτίμηση (ξανά) της διακυβέρνησης 2015-2019, αναφέρθηκε στις διεθνείς συγκυρίες, έθεσε τους στόχους και τις προτάσεις του κόμματος αλλά έστειλε και μηνύματα προς τις προοδευτικές δυνάμεις της χώρας επισημαίνοντας πως «ούτε αποκλείουμε ούτε περιμένουμε κανέναν».
Κάποιες σκέψεις
Το έχει ξανακάνει, μπορεί και θέλει
Αναλύοντας τους στόχους και τις προτάσεις του για την επιχειρηματικότητα, τον αγροτικό κόσμο, το κοινωνικό κράτος και τις δεσμεύσεις προς τη νέα γενιά, ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε σε ένα σημαντικό γεγονός. Πολλές από τις εξαγγελίες του, τις είχε υλοποιήσει ως κυβέρνηση (αύξηση κατώτατου, κατάργηση υποκατώτατου, 13η σύνταξη, πρωτοβάθμια υγεία κ.α.), αλλά η επόμενη κυβέρνηση, αυτή της Νέας Δημοκρατίας, είτε τις κατήργησε είτε δεν τις εξέλιξε.
Ο κύκλος που έκλεισε και ο νέος που ανοίγει
Σε προσωπικό επίπεδο, το 3ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μου αφήνει μία αίσθηση περαίωσης. Την αίσθηση μίας ολοκλήρωσης ενός κύκλου, μίας πορείας, που ξεκίνησε πριν περίπου 10 χρόνια και σταθερά μετέβαλε το κόμμα του 3%, σε κυβέρνηση, μέσα από θυσίες και διασπάσεις αλλά κυρίως αγώνες. Αγώνες απέναντι σε εξωτερικούς και εσωτερικούς αντιπάλους, στην πιο κρίσιμη συγκυρία για το έθνος τις τελευταίες δεκαετίες. Την πατριωτική μάχη για την έξοδο από τα μνημόνια που διατάραξαν την κοινωνική συνοχή και χαντάκωσαν μία -τουλάχιστον- γενιά νέων ανθρώπων.
Αλλά υπάρχει μέσα μου και η αίσθηση της νέας αρχής. Μίας πορείας που τώρα ξεκινά. Μετά από αυτοκριτική, εσωτερικές ζυμώσεις και επιτέλους ένα πραγματικό άνοιγμα στην κοινωνία των μελών και φίλων του κόμματος. Δεν είναι τυχαίο και καθόλου σύνηθες για ένα ελληνικό κόμμα, την επομένη μίας σκληρής εκλογικής ήττας, να προγραμματίζεται από τον αρχηγό του μία πανελλαδική περιοδεία στις πλατείες για να ακουστούν οι θέσεις, οι προτάσεις και τα παράπονα των ανθρώπων που στήριξαν ή και που δεν στήριξαν το κόμμα. Αυτό το «όργωμα» διακόπηκε απότομα από την πανδημία, όπως ήταν απόλυτα λογικό, αλλά συνεχίζεται εδώ και 3-4 μήνες.
Μην με παρεξηγήσετε, unποπολάρο άνθρωπο, παρά το γεγονός πως ξημέρωσε μία βροχερή Μεγάλη Δευτέρα για το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, δεν θα κρατήσω ομπρέλα σήμερα. Διότι ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Ίσως για κάποιους πολιτικά ενεργούς πολίτες, να είναι κάτι το αδιανόητο να ακούγονται διαφορετικές απόψεις μέσα σε ένα κόμμα. Η προοδευτική και δημοκρατική φύση ενός οργανισμού όμως, όχι απλά επιτρέπει κάτι τέτοιο, αλλά το επιβάλλει κιόλας. Και πρόκειται για μίας ζωτικής σημασίας διεργασία. Να ακούγονται όλες και όλοι. Να ακούγονται τα πάντα. Και οι αποφάσεις να λαμβάνονται δημοκρατικά αφότου έχουν εισακουστεί και μετρηθεί όλα. Προφανώς στο σενάριο όπου κάποιος δεν συμφωνεί με τις ανοικτές δημοκρατικές και ελεύθερες διαδικασίες, μπορεί να πράξει κατά το δοκούν.
Έκανε τα δύσκολα, παλεύει για τα εύκολα
Κλείνοντας, κάνω μία εκτίμηση. Αν μπορούσα να αποτιμήσω αυτόν τον -χοντρικά- δεκαετή κύκλο, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τα δύσκολα και τώρα παλεύει για τα εύκολα. Σηκώθηκε με φόρα από τον πολιτικό καναπέ της κριτικής και θέλησε να πράξει. Έπραξε, κρίθηκε και ξανά προσπαθεί. Τώρα αυτό που επιδιώκει είναι ίσως το πιο απλό αλλά και ουσιώδες. Να φέρει δηλαδή κοντά του τον κόσμο, να του ανοίξει την πολιτική του εστία. Να επικοινωνήσει την αδιαπραγμάτευτη αντίληψη: Εδώ είναι το σπίτι κάθε προοδευτικού και δημοκράτη.