Σε μια πόλη που φιλοξενεί δύο πανεπιστημιακά ιδρύματα, που θα μπορούσε να είναι ζωντανός πνεύμονας γνώσης, δημιουργίας και παραγωγής κοινωνικού πλούτου, αυτό που βλέπουμε είναι η αποσάθρωση κάθε προοπτικής.
Η Πάτρα δεν είναι απλώς «ανίκανη» να κρατήσει τα παιδιά της – είναι μια πόλη όπου η νεολαία εκδιώκεται συστηματικά.
Όχι με απαγορεύσεις, αλλά με το πιο εκλεπτυσμένο εργαλείο βίας: τη στέρηση νοήματος, δικαιωμάτων και ζωτικού χώρου.
Πτυχιούχοι που μεγαλώνουν μέσα στα αμφιθέατρα, αναγκάζονται να μεταναστεύσουν – εσωτερικά ή διεθνώς – γιατί η τοπική αγορά εργασίας είναι ένα ναρκοπέδιο επισφάλειας, μαύρης εργασίας και εργοδοτικής αυθαιρεσίας.
Δεν «λείπουν» απλώς οι θέσεις – περισσεύει το σύστημα που μας θέλει αναλώσιμους, ευέλικτους, σιωπηλούς.
Η εργασία δεν υπάρχει· υπάρχει η εκμετάλλευση.
Η κατοικία δεν υπάρχει· υπάρχει η εμπορευματοποίηση της ανάγκης για στέγη.
Η πόλη δεν σχεδιάζεται για εμάς· σχεδιάζεται χωρίς εμάς.Τα σπίτια που προσφέρονται στη φοιτητική και εργατική νεολαία είναι αρχιτεκτονικά ερείπια με μεταμφίεση: παλιά, κακοσυντηρημένα, με τιμές που αγγίζουν τη γελοιότητα.
Η στέγη έχει γίνει ταξικό φίλτρο· όποιος δεν έχει χρήμα, μένει στο περιθώριο ή δεν μένει καθόλου.
Οι ζωές μας κοστολογούνται ανά τετραγωνικό.Και όλα αυτά μέσα σε μια πόλη χωρίς συγκοινωνίες. Οι δημόσιες μεταφορές έχουν μετατραπεί σε άσκηση υπομονής ή προνόμιο των λίγων.
Το Πανεπιστήμιο αποκόπτεται από τον αστικό ιστό. Οι εργατικές συνοικίες μένουν απροσπέλαστες. Η μετακίνηση, όπως και η εργασία, όπως και η στέγαση, γίνεται υπόθεση επιβίωσης – όχι δικαιώματος.
Η Πάτρα θα μπορούσε να είναι ένα κέντρο παραγωγής κοινωνικής γνώσης και πολιτισμού. Ένα εργαστήριο δημοκρατίας.
Αντί γι’ αυτό, λειτουργεί ως μηχανισμός εκκένωσης νεολαίας, σαν πόλη-διάδρομος προς το αεροδρόμιο.
Η πραγματική αιμορραγία της Πάτρας δεν είναι πληθυσμιακή. Είναι πολιτική. Είναι η εγκατάλειψη της νεολαίας στον βωμό της “ανάπτυξης” που δεν φτιάχτηκε για εμάς.Δεν αναζητούμε σωτήρες. Δεν επαιτούμε “ευκαιρίες”. Δεν προσευχόμαστε για καλύτερες συνθήκες. Εμείς είμαστε αυτοί και αυτές που θα ανατρέψουν τις συνθήκες.
• Παλεύουμε για δημόσια, δωρεάν και κοινωνικά ελεγχόμενη φοιτητική και εργατική στέγαση.
• Διεκδικούμε εργασία με δικαιώματα, συλλογικές συμβάσεις, και αξιοπρεπείς αμοιβές – όχι vouchers και τηλεργασία-φυλακή.
• Απαιτούμε δημόσιες, φτηνές, πυκνές και προσβάσιμες συγκοινωνίες για κάθε γειτονιά και κάθε φοιτητή/φοιτήτρια.
Δεν υπάρχει “φυγή εγκεφάλων” – υπάρχει εκδίωξη από ένα σύστημα που δεν αντέχει την σκέψη, την αμφισβήτηση και τη διεκδίκηση.
Η νεολαία της Πάτρας δεν είναι πλεονάζον υλικό – είναι η ανατρεπτική δύναμη που έρχεται. Και θα μας βρουν μπροστά τους.
Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Αχαΐας