Σε μια εποχή όπου η Δεξιά διαστρεβλώνει την έννοια της σταθερότητας και μετατρέπει τη Δημοκρατία σε διαχειριστικό παρακράτος, η απάντηση δεν είναι η εσωστρέφεια. Δεν είναι οι αυταπάτες περί μονοδρομων. Είναι η ενότητα.
Η προοδευτική πλειοψηφία υπάρχει. Διασκορπισμένη, πληγωμένη, σιωπηλή. Δεν της λείπουν τα ιδανικά. Της λείπει η γέφυρα. Το όχημα.
Ο κοινός παρονομαστής που θα ενώσει το κοινωνικό με το πολιτικό αίτημα. Εκείνος που καταλαβαίνει πως η αλλαγή δεν έρχεται με σημαίες σε ερημονήσια αλλά με χτίσιμο μέσα στον πραγματικό κόσμο, με συμφωνίες πάνω σε ξεκάθαρες βάσεις και στρατηγική.
Οι προοδευτικές συμμαχίες δεν είναι όπλο μόνο για να πέσει η Δεξιά. Είναι η απάντηση στον κυνισμό που καλλιεργείται από τα συστημικά media. Είναι το ανάχωμα στη μισαλλοδοξία, στη φτήνια της ακροδεξιάς, στον κίνδυνο του «όλοι ίδιοι είναι».
Είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει, όχι μόνο να υπάρχει.
Προοδευτικές συμμαχίες σημαίνει εμπιστοσύνη στο λαϊκό αίσθημα. Σημαίνει να ανοίγεις τις πόρτες και όχι να χτίζεις τείχη. Να πείθεις, όχι να επιβάλλεις. Να αθροίζεις, όχι να διαιρείς.
Είναι η μόνη στρατηγική που μπορεί να νικήσει την καθεστωτική φθορά που έχουν επιβάλει τα κέντρα εξουσίας.
Η μάχη είναι ήδη εδώ. Το δίλημμα δεν είναι ριζοσπαστισμός ή συμβιβασμός. Το δίλημμα είναι ήττα ή νίκη. Και η νίκη θα έρθει από εκείνους που καταλαβαίνουν πως χωρίς συμμαχίες, δεν υπάρχει εξουσία. Και χωρίς εξουσία, δεν υπάρχει αλλαγή.