Όταν στο Unpopular γράφαμε «τελειώστε με τα μαγαζιά και τολμήστε τις παρατάξεις» (2022), βλέπαμε να έρχεται αυτό που ήδη είχε έρθει αλλά ΟΛΟΙ κάναμε πως δεν υπάρχει… Σήμερα, τώρα, όχι απλώς εμφανίστηκε και διογκώθηκε το πρόβλημα, αλλά πήρε ταχύτητα και ορμή που δύσκολα ελέγχεται.
Η επικείμενη παραίτηση του Αλέξη Χαρίτση από την ηγεσία (καταρχάς) της Νέας Αριστεράς, σε συνδυασμό με τις έντονες τριβές στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ, σχετικά με το «τι κάνουμε με Τσίπρα», σε συνάρτηση με τη σημερινή Κεντρική Επιτροπή (το κορυφαίο Όργανο του κόμματος ανάμεσα σε 2 συνέδρια), δεν είναι μεμονωμένα επεισόδια, μα οι τελευταίες νομίζω σταγόνες στο ήδη υπερχειλισμένο ποτήρι της Αριστεράς…
Δύο γραμμές, δύο λογικές
Από τη μία, η στάση του: «Να κρατήσουμε το κόμμα».Όχι να το επανεφεύρουμε.Όχι να το διαλύσουμε για να φτιάξουμε κάτι άλλο. Να το κρατήσουμε. Αυτή η γραμμή, στην καλοπροαίρετη μορφή της, εκφράζει ένα ένστικτο επιβίωσης του κομματικού οργανισμού, μια προσπάθεια να μη χαθεί ο βασικός κορμός, ακόμα κι αν έχει φθαρεί πολιτικά. Απόπειρα επαναπολιτικοποίησης με «καθαρό προφίλ» με περισσότερη έμφαση στην ταυτότητα και γενικότερα μια καταρχάς στεγανοποίηση «και βλέπουμε…».
Από την άλλη, η πρόταση για ομαλή λειτουργία σε safe κομματικό mode, συμμετοχή ουσιαστικά, σε μια μεγάλη Παράταξη, σηματοδοτεί κάτι εντελώς διαφορετικό.
Δεν είναι κακό να υπάρχουν δύο κατευθύνσεις. Το πρόβλημα είναι ότι καμία από τις δύο δεν έχει ακόμα δώσει πειστική απάντηση στο βασικό:
Ποια Αριστερά θέλουμε σήμερα;
Μια Αριστερά διαχείρισης που κρατάει σε μηχανική υποστήριξη τα κόμματα «της» με κάθε κόστος; Ή μια ταυτοτική Αριστερά που προσπαθεί να ξαναχτιστεί από την αρχή;
Γιατί μέχρι τώρα, και οι δύο μοιάζουν μισές:
Η πρώτη κινδυνεύει να γίνει απλή συντήρηση.
Η δεύτερη κινδυνεύει να μείνει πολιτικά «καθαρή» αλλά κοινωνικά μικρή.
Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν κάτι που βλέπουμε ότι έρχεται, αλλά ως συνήθως, αλλάζαμε κουβέντα. Μέχρι να σκάσει στο κεφάλι μας δηλαδή…
Η Αριστερά προσπαθεί ακόμα να ισορροπήσει ανάμεσα:
•στην κυβερνησιμότητα
•και στην πολιτική “καθαρότητα”
Και τελικά δεν πετυχαίνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Διότι δε θέλει να συνδυάσει τον ρεαλισμό με την ανιδιοτέλεια. Έτσι έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν εμπνέει ως δύναμη αλλαγής και την Νέα Αριστερά που δεν έπεισε ποτέ ως δύναμη επιρροής.
Και στο κενό αυτό, η κοινωνία απομακρύνεται.
Αν υπάρχει μια πραγματική στρατηγική που λείπει, είναι αυτή: ριζοσπαστικοποίηση με κοινωνικό βάθος και μαζικότητα. Μια mainstream ριζοσπαστικοποίηση!
•όχι κομματικός ελιτισμός
•όχι εσωστρέφεια
•όχι πολιτική για λίγους
•όχι παραγοντισμοί
Αλλά μια Αριστερά που μιλάει καθαρά και ομόφωνα για: ανισότητες, δημόσια αγαθά, εργασία και Δημοκρατία και το κάνει με τρόπο που αφορά την καθημερινότητα και όχι μόνο τα κομματικά ακροατήρια.
Επαναφορά στις αξιακές, όχι εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Τα υπό κρίση και για τον ΣΥΡΙΖΑ, και τη Νέα Αριστερά, είναι τα φυσιολογικά διεκδικούμενα:
θα επιλέξουν καθαρές θέσεις/πορείες; θα αναλάβουν το κόστος της εσωτερικής σύγκρουσης; Ή θα συνεχίσουν σε μια ασφαλή μετριότητα;
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα παραιτηθεί ο Χαρίτσης. Ούτε αν θα «κρατηθεί» ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε ποιος θα ηγηθεί της Νέας Αριστεράς.Το ζήτημα είναι, υπάρχει πολιτική βούληση για μια Αριστερά που δεν φοβάται τον εαυτό της;
Γιατί αν δεν υπάρχει, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αλλαγές προσώπων χωρίς αλλαγή πορείας, κι άλλη συρρίκνωση και αυτό, όσο περνάει ο χρόνος, δε θα είναι απλώς πρόβλημα της Αριστεράς, θα είναι πρόβλημα της ίδιας της πολιτικής και κυρίως της κοινωνίας.