«Αριθμοί» που έγιναν συνήθεια, ιατρονοσηλευτικό προσωπικό υπό κατάρρευση, Εθνικό Σύστημα Υγείας τσαλαπατημένο. 80, 90, 100, 120, 600, 24.000, 300.000. 1,2,3. Αριθμοί. Ανθρώπων νούμερα. Ανθρώπων που πεθαίνουν, που νοσηλεύονται, που εμβολιάζονται, που δεν εμβολιάζονται, που βρίσκονται στην Εντατική.
Και το πιο μεγάλο νούμερο, 11 εκατομμύρια. Άνθρωποι που παρακολουθούν τους αριθμούς και τους συνηθίζουν. Έγινε ο θάνατος ένας αριθμός και μια συνήθεια. Ποιος να το φανταζόταν όταν ξεκίναγε όλο αυτό, τον Μάρτιο του 2020 με τον καθηγητή Τσιόδρα να βουρκώνει on air με αφορμή την προστασία των ηλικιωμένων συνανθρώπων μας. Τότε που η χώρα μετρούσε δυστυχώς 8 απώλειες εξαιτίας του νέου κορονοϊού. Και μέσα στα επόμενη δύο χρόνια υπήρξαν νοσοκομεία με 100% ποσοστό θνητότητας ανθρώπων που εισέρχονταν στις ΜΕΘ.
Και σήμερα μιλάμε όλοι για κανονικότητα. Η ζωή συνεχίζεται. Σαφέστατα και συνεχίζεται και αυτό θα συμβαίνει λογικά μέχρι να σβήσει ο ήλιος (κυριολεκτικά). Και τι θα κάνουμε; Θα αποτρελαθούμε; Θα ρωτήσει κάποιος. Όχι. Μάλλον. Όσο παράλογο είναι να τα χάσουμε άλλο τόσο είναι η συνήθεια της απώλειας.
Πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά, σαφώς. Πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε. Να πιστεύουμε στην επιστήμη. Στην αλληλεγγύη. Στη δύναμη του ανθρώπου. Στον άνθρωπο.
Κάθε ένας από αυτούς τους αριθμούς που έγραψε μείον, ειδικά οι αριθμοί που προστέθηκαν στους μαύρους δείκτες, εξαιτίας αδυναμίας του συστήματος υγείας, υποστελέχωσης ή έλλειψης μονάδων θεραπείας, πρέπει να γίνει ένα μάθημα. Ένα μάθημα για όλους όσοι ηθελημένα ή άθελα, εν αγνοία τους ή ιδεοληπτικά, δεν παρείχαν την καλύτερη δυνατή φροντίδα δημιουργώντας τάχιστα ένα αρτιότερο σύστημα υγείας κατά την πανδημία. Διότι αν δε γίνει και τώρα μάθημα σκληρό η άδικη απώλεια, η «κανονικότητα» θα είναι μόνο για φιλοσοφία. Όχι για να τη ζεις.