Η επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά ‘Άγριες Μέλισσες’ προβάλλεται για τρίτη σεζόν σε καθημερινή βάση στην βραδινή prime time ζώνη. Ταλαντούχοι ηθοποιοί, έμπειροι σκηνοθέτες και πολύ διαβασμένοι και τολμηροί σεναριογράφοι, απαρτίζουν ένα cast εξαιρετικής ποιότητας για τα δεδομένα της ελληνικής τηλεόρασης.
Αυτό που ξεχωρίζει τη σειρά είναι πως τη φετινή σεζόν παρουσιάζει την περίοδο της πιο πρόσφατης στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα μας 1967-1974. Σε ένα σκηνικό – πιστό αντίγραφο της εποχής οι σεναριογράφοι, οι σκηνοθέτες και οι ενδυματολόγοι της σειράς παρέχουν όσα χρειάζονται οι πολύ καλοί ηθοποιοί για να μεταφέρουν για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση την καθημερινότητα μίας μαύρης για την Ελλάδα περιόδου.
Τι βλέπουμε λοιπόν κάθε βράδυ στις «Άγριες Μέλισσες»; Εν ολίγοις την αποδόμηση – εάν υποθέσουμε πως στοιχειοθετούνταν με κάποιον τρόπο- των …αγαθοεργιών της χούντας των Συνταγματαρχών. Οι άδικες εξορίες, ο σωφρονισμός μετά βασανιστηρίων, οι δολοπλοκίες, οι παρακρατικές δράσεις, η διασπάθιση δημόσιου χρήματος, η εκμετάλλευση, ο εκφοβισμός και οι απειλές. Η καθημερινότητα ενός χωριού με τους ήρωες όλων των κοινωνικών στρωμάτων, οικονομικής επιφάνειας και εξουσίας. Τα τάγματα εφόδου και ο προσηλυτισμός νέων ανθρώπων για πίστη σε σαθρά ιδεώδη. Η μονόπλευρη ενημέρωση και η αφωνία των Μέσων.
Και από την άλλη, οι άνθρωποι με την πραγματική αγάπη για την πατρίδα και τον τόπο τους. Οι άνθρωποι που τίμησαν τη στολή τους. Οι ‘χωρικοί’ εργάτες γης που φιλοσόφησαν τον αγώνα απέναντι στο άδικο. Και λίγοι θαρραλέοι λειτουργοί της ενημέρωσης.
Κάποιοι ίσως να διακρίνουν και έντεχνους παραλληλισμούς με το ‘σήμερα’. Όπως και να έχει το σενάριο είναι αυθεντικό, γραμμένο για την τηλεόραση και όχι μεταφορά από μυθιστόρημα. Εξάλλου δεν πρόκειται για μία μυθοπλασία. Αλλά για μία αυθεντική, δημοκρατική απάντηση σε μύθους…