Διότι πρόκειται για συζητήσεις που γίνονται κάθε τόσο και κυρίως, γίνονται από τους ανθρώπους που είτε δεν έχουν ουδεμία σχέση με τα γήπεδα άρα είναι άσχετοι με το θέμα, είτε από ανθρώπους που δεν προτείνουν τίποτε. Ειδικότερα δε, από τους ανθρώπους που θα έλεγε κάποιος, δεν θέλουν να τελειώσει η βία στα γήπεδα.
Τα κλισέ περί οπαδικών στρατών, σχέσεων παραγόντων – οπαδών, διαφθοράς στον αθλητισμό και τα λοιπά, τα αφήνουμε στις παραπάνω κατηγορίες «ειδικών». Δηλαδή των άσχετων ή των κακόβουλων. Δεν λέμε πως δεν ισχύουν, απλά αφήνουμε τις φιλοσοφίες, στους δαήμονες. Λύσεις και πράξεις έχουν υπάρξει; Όχι. Πάμε λοιπόν.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που καλώς ή κακώς προσφέρει ανεπανάληπτες συγκινήσεις στο κοινό και διεγείρει τα πάθη των ανθρώπων. Κυρίως των λαϊκών μαζών που ακολουθούν πιστά έναν αγαπημένο σύλλογο. Δεν είναι τυχαία η προέλευση της φράσης «τους έκαναν κηδεία» όταν αναφερόμαστε σε ένα αναπάντεχο ή βαρύ αποτέλεσμα ενός αγώνα. Στο στάδιο Μαρακανά, στο Μουντιάλ του 1950 και μετά την ήττα της οικοδέσποινας Βραζιλίας από την Ουρουγουάη, δύο άτομα αυτοκτόνησαν πηδώντας από τις κερκίδες, τρεις φίλαθλοι απεβίωσαν από καρδιακή προσβολή και στο Ρίο ντε Τζανέιρο άλλοι πηδούσαν από τα μπαλκόνια. Ο κόσμος θρηνούσε και πολλοί δήλωναν πως δεν θα ξαναπατήσουν σε γήπεδο, λόγω αυτής της απώλειας του τροπαίου.
Αλλά δε χρειάζονται πολλά παραδείγματα για να αναδείξουν την ένταση που προκαλεί ένας σημαντικός αγώνας. Σίγουρα κάθε ποδοσφαιρόφιλος θα έχει κατά νου μία στιγμή μεγάλης αγωνίας, στεναχώριας ή υπέρμετρης χαράς που βίωσε παρακολουθώντας την αγαπημένη του ομάδα.
Στο πλαίσιο της μαζικής υστερίας που προκαλεί ένας αγώνας, πολλές φορές εντάσσονται δυστυχώς και επεισόδια. Μάχες μεταξύ χούλιγκαν και αστυνομίας ή και μεταξύ τους. Στη χώρα μας, πριν 2 ημέρες πραγματοποιήθηκε ο τελικός Κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο. Στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών μία μικρή μερίδα οπαδών των δύο ομάδων (δεν έχει σημασία ποιων ομάδων, έχει ξαναγίνει σε πολλούς συνδυασμούς), αντάλλαξε πολεμοφόδια στις κερκίδες, έσπασε και έκαψε κάποια καθίσματα και γενικά προσέφερε θέαμα αντάξιο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ευτυχώς σε μικρότερη ένταση και έκταση από ότι έχουμε συνηθίσει, αλλά και πάλι, το έθιμο τηρήθηκε.
Εμείς έχουμε στο μυαλό μας δύο προτάσεις. Λύσεις που θα λειτουργούσαν ως ασφαλιστική δικλείδα, αλλά και ως βαλβίδα αποσυμπίεσης, σε ένα θέμα που βράζει…
- Να επιτρέπονται οι μετακινήσεις φιλάθλων. Η παρουσία των φίλων της αντίπαλης ομάδας σε όποιο γήπεδο μπορεί να τους φιλοξενήσει, βάσει ισχυρών κανόνων ασφαλείας.
Η συνύπαρξη των αντίπαλων υποστηρικτών σε ένα γήπεδο, ισχύει από όσα γνωρίζουμε παντού στην Ευρώπη. Και αν τέθηκε σε παύση, αυτό ήταν για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ή εξαιτίας κάποιας τιμωρίας από θεσμικό όργανο. Σκεφτόμαστε πως το …αντάμωμα των οπαδών ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ειδικά μεταξύ των μεγάλων ομάδων που έχουν και τον αντίστοιχο όγκο φιλάθλων αλλά και αντιπαλότητας, θα οδηγούσε σε μία αποσυμπίεση των παθών και των απωθημένων. Είναι πολύ διαφορετικό να βρίσκονται απέναντι μία φορά στα 2-3-4 χρόνια, σε κάποιον τελικό ποδοσφαίρου ή μπάσκετ συνήθως, με συσσωρευμένο «μίσος» και δίψα για «επικράτηση» έναντι του αντιπάλου, από το να «συναντιούνται» κάμποσες φορές μέσα σε μία αγωνιστική σεζόν. Την πρώτη φορά (ανάλογα και με τις ικανότητες των αστυνομικών δυνάμεων, διότι έχουν υπάρξει και φορές που δεν έγινε το παραμικρό) κάτι θα γίνει. Τη δεύτερη ίσως. Ε από ένα σημείο και έπειτα θα αρχίσει να ξεθυμαίνει αυτή η μανία και ο παραλογισμός. Δεν λέμε πως θα βαρεθούν οι οπαδοί να τσακώνονται, μα μετά από κάποιες φορές δε θα έχουν πλέον αυτό το απωθημένο ετών. Αυτή τη δίψα να δείξουν με τη βία κάτι. Πραγματικά το πιστεύουμε, πως η απομόνωση και η έλλειψη της παρουσίας αυτών που καλώς ή κακώς παίρνουν πολύ στα σοβαρά την υπόθεση, μόνο προβλήματα συσσωρεύει και πάντα κινδύνους θα ελλοχεύει.
- Προϋπόθεση για το 1ο: Παρουσία Εισαγγελέα κατά τη μετακίνηση φιλάθλων αλλά και κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους στο γήπεδο.
Παρουσία εισαγγελέα μέσα στην κερκίδα των θερμόαιμων οπαδών (ή άμεσα δίπλα τους στον αγωνιστικό χώρο). Όχι στα επίσημα ή κάπου τριγύρω. Αλλά εκεί όπου συνήθως υπάρχει ο κίνδυνος να ξεκινήσει η φασαρία. Εκεί που θα μπορεί να κρίνει αν υπήρξε μία προβοκάτσια, μία πρόκληση από κάποιον ένστολο όπως έχει πολλές φορές καταγγελθεί ή το οτιδήποτε. Αλλά και παρουσία του εισαγγελέα στη διαδρομή μίας πολύωρης μετακίνησης. Από την αρχή έως το τέλος. Κάποιος θεσμικός, να μπορεί να καταγράψει και να αποτυπώσει τα ακριβή συμβάντα, την όλη πορεία και την κατάληξη. Έτσι ώστε όλοι να γνωρίζουν πως εκείνη τη στιγμή, το μάτι του νόμου βρίσκεται κυριολεκτικά επάνω τους. Όποιοι κι αν είναι αυτοί. Χούλιγκαν, παράγοντες, αστυνομία, οι πάντες.
Σε αυτές τις δύο προτάσεις θα επιμείνουμε και πιστεύουμε πως μπορούν πραγματικά να δώσουν λύση σε μεγάλο βαθμό. Δεν γίνεται ένα πρόβλημα να το κρύβεις διαρκώς. Να υπεκφεύγεις. Να κάνεις πως δεν υπάρχει, πως θα φύγει μόνο του, περιμένοντας ένα θαύμα. Ούτε από την άλλη να διαβάζουμε και να ακούμε από τα πλέον αρμόδια χείλη τις ίδιες υστερίες μετά από ένα κακό ή και τραγικό συμβάν. Μα το βλέπεις, είναι εκεί μπροστά σου. Δεν θα πετύχουμε τίποτε αποκλείοντας το πιο ζωντανό κομμάτι του ποδοσφαίρου, τους φιλάθλους. Με τα καλά τους και τα κακά τους, αυτά που θέλουμε να εξαλείψουμε. Θα πετύχουμε μόνο καταπιεσμένους ανθρώπους που ενστικτωδώς θα ψάχνουν την μοναδική ευκαιρία στην οπαδική τους ζωή να βρεθούν μία ανάσα από τον αντίπαλο για να ξεσπάσουν. Μία φορά στα 5-6-7 χρόνια. Μία φορά για να κερδίσουν τον «πόλεμο» που φτιάχνουν στο μυαλό τους. Όχι! Δώστε την ευκαιρία να απομυθοποιήσουν την συνύπαρξη με τους αντίπαλους, να τη βαρεθούν στην τελική!