Υπάρχουν στιγμές στη δημόσια συζήτηση που η πολιτική διαίσθηση προηγείται των γεγονότων. Για το Unpopular, αυτό δεν υπήρξε ποτέ τυχαίο.
Από τις πρώτες κιόλας αναλύσεις μας για την… τριχοτόμηση της Αριστεράς, μέχρι την έμφαση στην ανάγκη συνεννόησης και συμμαχιών στον προοδευτικό χώρο, επιμείναμε σε μια απλή αλλά ουσιώδη θέση: χωρίς στρατηγική ενότητα, η προοδευτική παράταξη θα κινδυνεύει διαρκώς να αυτοϋπονομεύεται.
Όταν άλλοι προσμετρούσαν ποιος είναι «πιο αριστερός» και ποιος «πιο ανυπότακτος», στο unpop έγραφα για πολιτική ουσία. Για το πώς ένα κατακερματισμένο εκλογικό τοπίο δεν οδηγεί σε ριζοσπαστισμό, αλλά σε παραίτηση και απογοήτευση.
Για το πώς η υπεροψία των ταυτοτήτων και των «καθαρών γραμμών» καταλήγει να υπηρετεί το συντηρητικό αφήγημα και όχι να το ανατρέπει.
Και όταν ο Μάκης Βορίδης δήλωνε απερίφραστα πως «θα κάνουμε τα πάντα ώστε να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά», κάποιοι δεν το διαβάσαμε ως μια απλή πολιτική πρόκληση. Το Unpopular.gr είχε ήδη προειδοποιήσει πως αυτή είναι η στρατηγική γραμμή της Δεξιάς: η μόνιμη περιχαράκωση του προοδευτικού χώρου μέσα από την ακροκεντρώα συντηρητική επικοινωνιακή ηγεμονία, αλλά και τις ίδιες του τις εσωτερικές αντιφάσεις.
Σήμερα, που η πολιτική πραγματικότητα επιβεβαιώνει όσα επισημαίναμε έγκαιρα (τη διάσπαση, τις αντιφατικές στρατηγικές, την αδυναμία συγκρότησης κοινού μετώπου) δεν υπάρχει λόγος για πανηγυρισμούς. Θα γίνει όμως λόγος για δικαίωση. Διότι η αρθρογραφία που βλέπει μπροστά μετριέται σε αντοχή και συνέπεια.
Το Unpopular δεν γράφει για να δικαιωθεί. Γράφει για να κατανοήσει, να προβλέψει και να προειδοποιήσει. Και όταν οι εξελίξεις το επιβεβαιώνουν, απλώς υπενθυμίζουμε ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται κραυγές, μόνο καθαρή ματιά και καθαρή συνείδηση. Επίμονη και δυναμική έκφραση.