«Συζητούσα ένα βράδυ για το τι σημαίνει αγάπη, μ’ ένα φίλο που τον λέω «εγωισμό μου». Και κείνος μου λεγε: φοβάμαι και αμύνομαι, δεν ακούω κανέναν, το δίκιο είναι δικό μου». (Βεβηλος -‘Ταυτότητα’)
Υπάρχει μια σπάνια, σχεδόν εξωτική ψυχική άσκηση που εκτελείται αυτή την περίοδο στην ενδοχώρα της ελληνικής Αριστεράς:
Να είσαι στον ΣΥΡΙΖΑ, να έχεις ρίζες, ιστορία, συγκινήσεις, ήττες, συνθήματα, και ταυτόχρονα να κοιτάς προς τον νέο σχηματισμό Τσίπρα, με τον ενθουσιασμό της καινούργιας αρχής.
Με το ένα πόδι στο “μάλλον” του τώρα και το άλλο στο “ίσως” του αύριο. Κοινώς, μια ψυχολογική διαίρεση. Που θα οδηγήσει σύντομα στην κατάρρευση…
Προσπαθώ να καταλάβω αυτή τη συλλογική διανοητική ισορροπία που κλονίζεται.
Άνθρωποι με πορεία, κομματικές μνήμες και ιδεολογικά φορτία. Προσπαθούν σήμερα να ισορροπήσουν με το ένα πόδι στον ΣΥΡΙΖΑ και το άλλο σε κάτι που δεν υπάρχει ακόμη παρά μόνο ως προσδοκία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί για τους τελευταίους πιστούς, ως Εφαλτήριο, προσέξτε, για να φύγουν ή να πάνε ΜΑΖΙ με τον ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι που δε θα είναι ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ταυτόχρονα θα είναι πιο πολύ ΣΥΡΙΖΑ από τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ…Μπέρδεμα ε;
Και από την άλλη, το υπονοούμενο νέο πολιτικό σχήμα που υπόσχεται επαναφορά, ενότητα, δυναμισμό, συγκίνηση.
Δεν είναι απλό.Δεν είναι καν λογικό. Είναι όμως βαθιά ανθρώπινο.
Σε περιόδους πολιτικής ρευστότητας, ο εγκέφαλος αντιστέκεται στο ξερίζωμα. Το υπάρχον είναι γνώριμο. Το νέο είναι ελκυστικό.Ο ψυχισμός μπλέκεται:
Τι προδίδω αν φύγω;
Τι χάνω αν μείνω;
Αν “πάμε όλοι μαζί” είναι απελευθέρωση ή προδοσία;
Αν “δεν κάνουμε βήμα” είναι πίστη ή φόβος;
Αυτή η έγνοια δεν είναι ιδεολογική, είναι υπαρξιακή.Ταράζει την ταυτότητα του ανθρώπου ως μέρος συλλογικότητας.
Αυτό που δεν συζητιέται δημόσια είναι η ψυχική φθορά.Συναντήσεις, συζητήσεις, κομματικές συνελεύσεις, τηλεοπτικές αναζητήσεις, ΌΛΑ απαιτούν μια διπλή γλώσσα.Ένα διαρκές “πάμε και βλέπουμε”.
Και φτάνω στο επικίνδυνα γυμνό συμπέρασμά μου.
Έχοντας μιλήσει με ΠΟΛΥ κόσμο, καταλαβαίνω ότι οι περισσότεροι ισορροπούν μέχρι να καταρρεύσουν. Όχι μέχρι να επιλέξουν.
Σαν φυσική εξέλιξη. “Να γίνει από μόνο του”…
Η επιλογή ίσως έρθει όχι ως πράξη αυτοπροσδιορισμού, αλλά ως αναγκαστικό τέλος μιας διαδρομής που δεν μπορεί να συνεχιστεί διπλή.
Πολύ φοβάμαι πως η μεγαλύτερη πολιτική πράξη είναι η ειλικρίνεια απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό και η αυστηρότητα από αυτόν προς …εσένα…
Και αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο, τώρα, όσοι έχουν τον πρώτο καθοδηγητικό λόγο, θα κριθούν. Θα μετρηθούν. Και θα λάβουν ετοιμολογία. ΠΟΛΥ σύντομα…
Έγραψε ο Βίλχεμ Ράιχ, «Ακολούθησε με, ανθρωπάκο, θέλω να σου δείξω μερικά δικά σου στιγμιότυπα. Μην πας να φύγεις! Είναι απαίσιο. Είναι όμως ευεργετικό και καθόλου επικίνδυνο!»…