Ταυτότητα ναι, ταμπέλα όχι
Παραφράζοντας ιερόσυλα τον Μισέλ Φουκώ, μπορώ με σχετική βεβαιότητα να πω, πως η Αριστερά είναι η πολιτική ταυτότητα μέσω της οποίας ο καθένας μας μπορεί να γίνει κάτι το διαφορετικό από αυτό που είναι. Ή έστω να δηλώσει κάτι διαφορετικό.
Πάντως αν το δούμε σαν εξωτερικοί παρατηρητές, αυτή η βαθιά συνειδησιακή ανάγκη της “Αριστεράς”, να δηλώνει “είμαι Αριστερά”, δεν ξέρω πόσο νόημα θα έχει και για πόσο καιρό θα το έχει, μετά τις εσωκομματικές του ΣΥΡΙΖΑ. Και αναφέρομαι στην ταμπέλα. Υπάρχει και ένα ‘αλλά’.
Καταρχάς, είμαι υπέρ μίας καθαρής, ‘εγκάρσιας’ ιδεολογικής θέσης ως προς την επιθυμία μίας παράταξης να εκπροσωπήσει -καταρχήν- συγκεκριμένο κόσμο. Να γνωρίζει ο πολίτης πως υπάρχουν κοινές ανησυχίες και ξεκάθαροι στόχοι και τρόποι ως προς την επίλυση των προβλημάτων τους. Σαφώς.
Είμαι επίσης υπέρ της άποψης, πως μία παράταξη πρέπει η ίδια να κατευθύνει τον κόσμο στον ιδεολογικό της χώρο. Αφού ανοιχτεί στον κόσμο, αφού αποκτήσει ρίζες στην κοινωνία. Όχι γιατί “οι ανάγκες το επιτάσσουν”, αλλά διότι ο τρόπος διαβίωσης το επιζητά. Ως μόνιμη λύση και όχι ως έκτακτο …παράρτημα.
Στην προκειμένη περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πλησιάσει τον λαό και να του δείξει τον δρόμο. Δεν γίνεται πλέον ένα κόμμα που ορίζει στόχους ανασυγκρότησης, να μην έχει ταυτότητα. Να μην θέλει να ξεκαθαρίσει σε ποιους απευθύνεται. Ταυτότητα, όχι ταμπέλα. Την ταυτότητα την έχεις πάντοτε μαζί σου και την επιδεικνύεις όταν χρειαστεί. Όταν ζητηθεί.
Την ταμπέλα μπορείς να την περιφέρεις, να τη λιβανίζεις και να μη λέει και τίποτε επί της ουσίας. Η ταυτότητά σου όμως, επιβάλλεται να αναφέρει τον τόπο γέννησης. Την πολιτική καταγωγή σου. Το μέρος από όπου ξεκίνησες.
Η ταυτότητα είναι ο μαγνήτης. Είναι ο τρόπος που θα συστηθείς, που θα προσεγγίσεις. Και η ταυτότητα είναι μία, δεν αλλάζει. Οι ταμπέλες από την άλλη, όρεξη να έχουμε…
(φωτ. άρθρου EUROKINISSI)