Υπάρχει ένα απόφθεγμα το οποίο έχει πιστωθεί σε διάφορους ανθρώπους -κάτι που δεν μας απασχολεί για την ώρα- και λέει: «Στη θεωρία, η θεωρία και η πράξη είναι το ίδιο. Στην πράξη, δεν είναι».
O συγγραφέας Στηβ Κλάμπνικ, πιστεύει ότι υπάρχει πάντα μια ένταση μεταξύ θεωρίας και πράξης. Αυτές οι δύο ξεχωριστές σφαίρες συνδέονται μέσω μιας διαδικασίας αφαίρεσης και εφαρμογής. Για να εξηγηθεί αυτή η διαδικασία μέσω της θεωρίας, η θεωρία αποεδαφοποιεί την πράξη και η πράξη επαναεδαφοποιεί τη θεωρία: Μια θεωρία που γίνεται πράξη. Και μια πρακτική, που γίνεται θεωρία.
Περιστασιακά, θα συναντήσετε κάποιον που μπορεί πραγματικά να σας εξηγήσει περίπλοκα θεωρητικά πράγματα με προσιτό τρόπο. Αν βρείτε κάποιον σαν αυτόν, είστε τυχεροί, καθώς είναι πραγματικά σπάνιος τύπος ανθρώπου.
Ένα απλό παράδειγμα
Είναι πολύ εύκολο να εξηγηθούν οι έννοιες της δίψας, του πόνου και της λύπης στη θεωρία, αλλά το άτομο αντιλαμβάνεται τη διαφορά μόνο όταν υποστεί αυτές τις εμπειρίες στην πραγματική ζωή. Θεωρητικά, πολλές υποθέσεις γίνονται για να εξηγήσουν φαινόμενα και έννοιες, όμως στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν υποθέσεις και οι συνθήκες είναι πάντα μοναδικές και συνήθως βιώνονται ωμές.
Η εφαρμογή
Η σύγχυση που προκαλείται από αυτόν που μπερδεύει εσκεμμένα τη θεωρία με την πράξη στην καθημερινότητα των πολιτών, οδηγεί αναπόφευκτα στην απαξίωση της πολιτικής σκηνής. Ή τουλάχιστον αυτός είναι ο στόχος. Αυτό μπορεί φυσικά να προωθεί έναν μεγάλο βαθμό σκεπτικισμού ότι οποιοσδήποτε πολιτικός σχηματισμός θα μπορούσε να δώσει λύσεις. Βαφτίζοντας ακόμη και ως «τερατογένεση» την κουλτούρα της πολιτικής και κομματικής συνεργασίας και συναίνεσης. Την πλατιά κοινωνική πολιτική συμμαχία.
Σαφώς υπάρχουν κατά καιρούς -ίσως και κατά κανόνα- μεγάλες διαφορές ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη, σωστά; Σωστά. Ανεξαιρέτως. Είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις στις οποίες το δημόσιο συμφέρον βρίσκεται στο επίκεντρο. Τουλάχιστον στην πράξη.
Όπως για παράδειγμα οι πιο πρόσφατες θεωρίες που ειπώθηκαν, περί κοινωνικής και επιδοματικής πολιτικής σχετικά με την ενέργεια, αλλά και απόλυτης διαφάνειας όσον αφορά στις παρακολουθήσεις.
Για παράδειγμα η θεωρία λέει πως πρέπει να παρθούν γενναία και ουσιώδη μέτρα στήριξης. Στην πράξη όμως όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει.
Για παράδειγμα, η θεωρία λέει «όλα στο φως». Στην πράξη όμως στήνουμε επιτροπή με στεγανά, χωρίς πρακτικά και μάρτυρες, κόντρα σε άρθρα και συνταγματολόγους που υποστηρίζουν πως το απόρρητο δεν υφίσταται.
Θεωρητικά και πρακτικά δηλαδή…