Μπορούμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη χωρίς φόβο και πάθος; Χωρίς υπεκφυγές; Μετά το κοίταγμα και το…μέτρημα, μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς, τουλάχιστον με τον εαυτό μας; Για να δούμε.
Το να διαβάσεις κάτι στραβα, να σου φύγει μια λέξη, να μπερδευτείς, να έχεις μια στιγμιαία λάθος ανάγνωση, επιτρέπεται. Είναι φυσιολογικό, σύνηθες, κανείς καλόπιστος δε θα παρεξηγήσει.
Ωστόσο η επιμονή στο λάθος δείχνει εμμονή. Η εμμονή με τη σειρά της φανερώνει καποια σενάρια. Ένα από αυτά για παράδειγμα, είναι η τάση αυτοκαταστροφής. Αυτοτιμωρείς εαυτόν, τη στιγμή που νομίζεις πως διαπρέπεις…
Θα προσπαθούσα να εξηγήσω αυτη την εμμονή, μήπως βάλω σε σειρά κάποια πράγματα.
Συναισθηματική δέσμευση: Πολλά από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ, σε κεντρικό αλλά και περιφερειακό επίπεδο, ένιωσαν πως επένδυσαν πολλά: σε ιδέες, αγώνες, προσδοκίες. Η σκέψη ότι αυτό “χάθηκε” παράγει άρνηση. Άρνηση της πραγματικότητας: ΔΕΝ χάθηκε κάτι. Κάτι το οποιο συνέβη, υπήρξε, δε χάνεται ποτέ. Και αν οι κοινωνικές δομές και νορμες είναι ένα δυναμικό και ευμετάβλητο φαινόμενο, σκέψου πόσο ρευστό είναι το μίγμα πολιτικής συγκρότησης και εξέλιξης. Πιστεύουν ότι αν αναγνωρίσουν πως κάτι αλλάζει, τότε πρέπει να αναθεωρήσουν τις δικές τους πολιτικές θέσεις, τα αξιώματα, την πολιτική κατεύθυνση. Η δυσκολία να δεχτούν αυτή την αλλαγή μετατρέπεται σε “εμμονή στο λάθος”.
Οικονομικό συμφέρον ή καριέρα: Για όσους είχαν χτίσει την καριέρα τους μέσα από κομματικές δομές, η ιδέα μιας “καινούργιας” οργάνωσης, με απροσδιόριστο μέλλον και χωρίς δεσμεύσεις και deals, σημαίνει ρίσκο. Έτσι, μπορεί να προτιμούν να παραμείνουν στην άμυνα, να αγνοούν ή να υποβαθμίζουν τις εξελίξεις.
Αλλά η εμμονή δεν είναι απλώς ξεροκεφαλιά: συχνά είναι άμυνα απέναντι στον φόβο, στην απογοήτευση, στην απώλεια ταυτότητας.
Η αδυναμία προσαρμογής, σε ορισμένες περιπτώσεις φανερώνει πολιτική ανεπάρκεια: Η πολιτική και οι κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν. Όποιος επιμένει σε ένα επιπλαστο ασφαλές, δεν έχει σχέδιο, δεν έχει ρεαλισμό, δεν έχει προοπτική.Όταν ζεις μόνο με αναμνήσεις, χάνεις ό,τι πραγματικά είχε αξία: την αποτελεσματικότητα, την επαφή, την προοπτική.
Η ωμή αλήθεια;
Ο Τσίπρας δείχνει ότι διαφοροποιείται ρητορικά, οργανωτικά, συμβολικά, στρατηγικά: νέος φορέας, απόσταση από την παλιά ηγεσία, νέα διεύθυνση. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να το παραδεχθούν εκτίθενται: κινδυνεύουν να μείνουν πολιτικά “ξεγραμμένοι”, χωρίς ρόλο, χωρίς συναίσθηση της πραγματικότητας.
Το σοκ.
Σε προσωπικό υποκειμενικό επίπεδο, η εμμονή είναι πράξη αυτοκαταστροφής. Για να προχωρήσεις χρειάζεται να έχεις καθαρή ματιά, ειλικρίνεια με τον εαυτό σου και ικανότητα να αφήσεις πίσω ό,τι τελείωσε.
Αυτό πιστεύω ότι επιτυγχάνεται (στη συγκυρία τούτη) μόνο με έναν από τους δύο τρόπους: Ή αλλάζεις, ή εξαφανίζεσαι. Οικειοθελώς και στις δύο περιπτώσεις.