Δύο λόγια περί ελευθερίας Τύπου και ενημέρωσης. Επί προσωπικού.
Προσπάθησα εχθές, παρότι ημέρα ξεκούρασης, να παρακολουθήσω τις πολλές εξελίξεις που τρέχουν σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και εγχώριο επίπεδο. Γεωπολιτικές, πολεμικές αλλά και αμιγώς πολιτικές διεργασίες…
Η αλήθεια είναι πως εδώ και χρόνια πολύς κόσμος αποφεύγει την τηλεόραση για την ενημέρωσή του και έχει στραφεί στο διαδίκτυο για πληροφόρηση. Βεβαίως αυτό δε σημαίνει πως τα τηλεοπτικά κανάλια δεν παρέχουν αμεσότητα και εγκυρότητα, ειδικά με την ευκολία που προσφέρει η απευθείας μετάδοση γεγονότων από το όποιο πεδίο εξελίξεων. Όποτε αυτή υπάρχει τέλος πάντων.
Και εντάξει, δεν θέλω να αδικήσω κάποιον. Δεν περίμενα εχθές, Κυριακή, ούτε αφιερώματα στην ενεργειακή κρίση, ούτε προβλέψεις για το επισιτιστικό πρόβλημα, ούτε αναλύσεις για την ένταξη Φινλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, ούτε live από το μέτωπο του πολέμου στην Ουκρανία.
Ως ένας άνθρωπος όμως που ασχολείται με την ανάλυση της πολιτικής, περίμενα να παρακολουθήσω μία εκπομπή, δύο-τρεις μεταδόσεις, έναν παλμό τέλος πάντων από τις εσωκομματικές εξελίξεις στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όπως με μεγάλη προσήλωση έκανα και στις 2 πρόσφατες εσωτερικές διεργασίες του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Και με ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στις αντίστοιχες της Νέας Δημοκρατίας το 2016. Αλλά δε χρειάζεται να είσαι πολιτικός επιστήμονας, δημοσιογράφος, αρθρογράφος, αναλυτής ή πολιτικός για να σε ελκύει η πρόοδος της πολιτικής. Εικάζω πως πάρα πολλοί συμπολίτες μας ενδιαφέρονται για τα εσωκομματικά των παρατάξεων. Τουλάχιστον αυτό έδειξαν οι 700 χιλιάδες άνθρωποι που είχαν ψηφίσει κάποτε στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ, οι 400 χιλιάδες στις εσωκομματικές της ΝΔ, οι 200 χιλιάδες πρόσφατα στο ΚΙΝΑΛ, οι 150 του ΣΥΡΙΖΑ και πάει λέγοντας.
Χρειάστηκε να στραφώ στο ίντερνετ, διότι κανένα κανάλι και δυστυχώς ούτε η Δημόσια Τηλεόραση, δεν παρείχε κάποιου είδους ενημέρωση για τις εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός από κάποια τετράλεπτα μέσα σε δελτία ροής, ή μετά το πέρας της διαδικασίας στο πλαίσιο της ειδησεογραφίας.
Δεν θα μπω καθόλου στις διαχρονικές καταγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ περί αποκλεισμού του από την επικαιρότητα των σταθμών, περί δημοσκοπήσεων κλπ. Αλλά θα σταθώ στο θέμα της κουλτούρας της ενημέρωσης. Για την ακρίβεια στο θέμα της ελευθερίας του Τύπου. Δεν μπορώ να πιστέψω πως ένας πολιτικός χώρος, το 2ο κόμμα στις τελευταίες εκλογές, αποκλείεται εσκεμμένα από τα Μέσα Ενημέρωσης. Θα ήταν τραγική έλλειψη Δημοκρατίας. Ένας τύπος αποκλεισμού βγαλμένος από καθεστωτικά χρόνια, αυταρχικών διοικήσεων της χώρας μας. Και πρέπει να πιστέψω πως υπάρχει ελευθερία στην ενημέρωση. Πρέπει να πειστούμε πως υπάρχει Δημοκρατία στην ενημέρωση. Το έχουμε ανάγκη. Όσο κι αν η ιδιωτική και η δημόσια τηλεόραση έχει αμαυρώσει τη φήμη και την ιστορία της. Όσο την αμαύρωσαν και αυτοί που τη μαύρισαν πριν 9 χρόνια…