Διχασμένη Ιστορικά, κέρδισε το Όραμα
Όσα κι αν ήταν τα χτυπήματα και οι χαρακιές στα εδάφη της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη πάντα εύρισκε τον τρόπο στο τέλος να επικρατήσει η διπλωματική οδός και η Ειρήνη. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρξαν τραγωδίες που ξεπέρασαν την ίδια την Ένωση και άφησαν πληγές και κατάμαυρες σελίδες στην ιστορία της. Κύπρος, Γιουγκοσλαβία, Κόσοβο…
Υποκριτικά θα πει κάποιος. Σύμφωνοι, σε πολλές περιπτώσεις. Επιλεκτικά; Διακριτικά; Ναι σε όλα. Πάντοτε όμως υπήρχαν σκληροπυρηνικοί συνεχιστές του οράματος Σουμάν και Μονέ για ενωμένη και ειρηνική Ευρώπη. Ηγέτες που κράτησαν τις ισορροπίες. Με το βλέμμα στραμμένο στην μπαρουταποθήκη των Βαλκανίων, τις εύθραυστες Δημοκρατίες στη Βαλτική και τα μετέωρα ανατολικά της σύνορα. Με την ουδετερότητα της Ελβετίας και της Σκανδιναβίας. Με τις κοινωνικοοικονομικές ιδιαιτερότητες του Νότου. Μία πολυδιάστατη και πολυμορφική Ένωση, όμως σε μεγάλο βαθμό και διάρκεια ειρηνική.
Τις τελευταίες ημέρες το σοκ του πολέμου που επιστρέφει στην Ευρώπη ανάγκασε το μπλοκ των 27 κρατών μελών να εγκρίνει όχι μόνον το ισχυρότερο πακέτο κυρώσεων που έχει επιβάλλει ποτέ αλλά και την αγορά όπλων για να προμηθεύσει την Ουκρανία. Αποφάσεις και ενέργειες που φάνταζαν αδιανόητες μέχρι πριν λίγες εβδομάδες. Μέσα σε λίγες ημέρες η Ευρώπη αποφάσισε απότομα να γίνει γεωπολιτική δύναμη, αφού δεν μπόρεσε να προλάβει τις εξελίξεις.
Ο πόλεμος του Πούτιν και οι πρωτοβουλίες Μπάιντεν
Εκτός από την επιθετικότητα και το απρόβλεπτο των κινήσεων της Μόσχας, ένα ακόμη γεγονός ήρθε να ταρακουνήσει την Ένωση. Οι πρωτοβουλίες του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν ο οποίος τους τελευταίους δύο μήνες εκπροσωπώντας άνευ ¨αντιπάλου¨ τη Δύση, έδινε τον τόνο στις απαντήσεις απέναντι στη Ρωσία και τον πρόεδρο Πούτιν. Ήταν αυτός και μόνον αυτός. Αυτό ήταν ένα μικρό σοκ για τους ευρωπαίους ηγέτες οι οποίοι έβλεπαν τον ρόλο τους να συρρικνώνεται, τον Μπάιντεν να δίνει τον τόνο της Δύσης και τον Πούτιν να προελαύνει σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Ποια θα είναι τα επόμενα βήματα της ΕΕ σε σχέση με τον πόλεμο της Ουκρανίας δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Η Ιστορία δείχνει διπλωματική οδό μέχρι εξαντλήσεως. Οι τελευταίες ημέρες δείχνουν την Ευρώπη να ωριμάζει κάπως απότομα και άτσαλα. Και αυτή τη φορά όχι με δική της ευθύνη. Ή τουλάχιστον αφορμή.