Δεν ήταν η πρώτη φορά που ¨οι Βρυξέλλες¨ διαρρέουν μία άποψη με σκοπό να ‘μετρήσουν’ αντιδράσεις. Η τελευταία αφορούσε στην περίπτωση «κυβέρνησης τεχνοκρατών» στην Ελλάδα, διότι «η κυβέρνηση είναι έρμαιο ισχυρών πιέσεων και δεσμεύσεων σε μία περίκλειστη ομάδα επιχειρηματιών» και έτσι «δεν είναι σε θέση να φέρει εις πέρας τις βαθιές τομές που απαιτούνται». Και όλα αυτά ενόψει της πρώτης δόσης του Ταμείου Ανάκαμψης.
Δεν εξετάζουμε αυτή τη στιγμή ούτε το έγκριτο EURACTIV που δημοσίευσε την είδηση (και διαψεύστηκε σε έντονο ύφος από την Επιτροπή), ούτε το αν η ελληνική κυβέρνηση είναι άξια, είναι έρμαιο ή οτιδήποτε άλλο.
Εξετάζεται όμως μία πάγια τακτική από πλευράς του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε. Η τακτική των φημών, των διαρροών και των έμμεσων μηνυμάτων προς κάθε ενδιαφερόμενο. Το ίδιο συνέβη στην περίπτωση του πραγματικού BREXIT αλλά και του υποτιθέμενου GREXIT λίγο παλαιότερα.
Είναι αρκετά νωπά τα όσα έγιναν στη χώρα μας από το καλοκαίρι του 2014 μέχρι το επόμενο του 2015. Από τότε που η κυβέρνηση Σαμαρά δεν μπορούσε να κλείσει αξιολόγηση επί έξι μήνες, μέχρι και την περίφημη διαπραγμάτευση ΣΥΡΙΖΑ που κατέληξε σε capital controls, δημοψήφισμα, μνημόνιο και εκλογές.
Είναι αρκετά νωπές λοιπόν, οι συνθήκες εκείνης της περιόδου. Τα μηνύματα που εξέπεμπαν οι εταίροι. Και είναι γνωστό πλέον πως η πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν επιθυμεί εκπλήξεις. Θεμιτό. Όπως είναι θεμιτό και θα πρέπει να είναι σεβαστό, πως εκπλήξεις δεν επιθυμεί και ο λαός ενός κράτους μέλους. Και από εκπλήξεις στο παρελθόν είχε μπόλικες. Ο λαός προσέρχεται στο ύψιστο καθήκον του και αποφασίζει δημοκρατικά ποιος θα τον εκπροσωπήσει και θα διαχειριστεί καταστάσεις. Έτσι -πρέπει να- συμβαίνει.