Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, το ποσοστό ανεργίας των νέων στη χώρα μας αυξήθηκε στο 31,4% τον Ιανουάριο, από 28,7% το Δεκέμβριο του 2021. Οι αντικειμενικές δυσκολίες, η συρρίκνωση των θέσεων εργασίας και των ευκαιριών στην Ελλάδα της οικονομικής και πανδημικής κρίσης είναι γνωστές.
Έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε τον Κωνσταντίνο Κανελλάκη, Πρόεδρο & Διευθ. Σύμβουλο της βιομηχανίας ανακύκλωσης πλαστικών ¨ΚΑΝΕΛΛΑΚΗΣ Α.Ε.¨. Η εταιρία δραστηριοποιείται 42 χρόνια, με εξαγωγές σε 7 και πλέον χώρες και αποτελεί την πρώτη ελληνική επιχείρηση διακεκριμένη με την πιστοποίηση EucertPlast EN 15343, αποτελώντας έτσι μια από τις κορυφαίες πιστοποιημένες ευρωπαϊκές εταιρίες ανακύκλωσης πλαστικού.
Κύριε Κανελλάκη, θα κάνουμε μία …unpopular συνέντευξη. Η ανεργία στους νέους αγγίζει μνημονιακά νούμερα. Θέλουμε την άποψη της εργοδοσίας.
Μπορώ να συνοψίσω στους εξής παράγοντες. Πρώτον η φορολογία. Δεν είναι πολλές οι επιχειρήσεις που κατάφεραν να επιβιώσουν ή έστω να μη συρρικνωθούν τα τελευταία 13 χρόνια κρίσης, εξαιτίας των φορολογικών απαιτήσεων και των δημοσιονομικών δεσμεύσεων της χώρας. Φανταστείτε τη δυσκολία να αυξήσουν κιόλας το δυναμικό τους…
Δεύτερον παρατηρούμε -και το τονίζω από προσωπική εμπειρία- μεγάλη μείωση των αποφοίτων σχετικά με τη βιομηχανική εργασία. Υπάρχει πραγματική έλλειψη προσοντούχων νεών εργαζόμενων στον κλάδο μας. Δεν γνωρίζω εάν ο νέος σπουδαστής αποφεύγει τις τεχνικές σχολές ή κάτι άλλο. Όμως υπάρχει αντικειμενική δυσκολία στελέχωσης ακόμα και επάνδρωσης. Ψάχνουμε κατά περιόδους με το κιάλι καταρτισμένους ανθρώπους, χωρίς καν κάποια τρομερή προϋπηρεσία.
Τρίτον, θα στεναχωρήσω κάποιους, όμως πραγματικά το κράτος μας ακολουθεί μία επιδοματική πολιτική. Χρόνια τώρα. Κοινωνικά μερίσματα, ταμείο ανεργίας, επιδόματα τέκνων κλπ, αφενός καλώς υπάρχουν σε ένα κράτος πρόνοιας αλίμονο, αφετέρου σε αρκετές περιπτώσεις αποτρέπουν νέους εργαζόμενους ή ακόμα και γονείς, από το άνοιγμα στην αγορά εργασίας. Αλλά και σε αυτό το θέμα δε φταίει μόνο ο υποψήφιος εργαζόμενος. Ειδικοί φόροι, εισφορές αλληλεγγύης, στο τέλος αν κάποιος αμείβεται με τον κατώτατο θα κινδυνέψει να εισπράττει λιγότερα από ένα επίδομα για έναν χρόνο ας πούμε.
Οι επιχειρήσεις δίνουν κίνητρα; Εκτός από τα προφανή, μισθό, ασφάλιση, δώρο
Όταν μία εταιρία ψάχνει εργατικό δυναμικό και δε βρίσκει δίνει κίνητρα ναι. Και υπάρχουν και οι εργοδότες που δίνουν κίνητρα έτσι κι αλλιώς. Και δεν μιλάω για πολυεθνικούς κολοσσούς που παρέχουν γυμναστήρια και φύλαξη παιδιών. Ευελιξία στο ωράριο, μπόνους απόδοσης, συμπληρωματική κάλυψη υγείας, μεταφορικό μέσο (σ.σ. ίσως και το σημαντικότερο στις μέρες μας). Και άλλα πολλά που εξατομικεύονται ανάλογα με τον τομέα της δραστηριότητας και τις ανάγκες του. Η εταιρία που θέλει να επιτυγχάνει οφείλει να έχει ευχαριστημένο και αποδοτικό προσωπικό. Δεν γίνεται διαφορετικά.
Από την πλευρά της εργοδοσίας, τι μπορεί να προσφέρει ασφάλεια στον εργαζόμενο;
Ασφάλεια στον εργαζόμενο δίνει η ύπαρξη δουλειάς. Η ευκαιρία, η σταθερότητα της επιχείρησης, οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, η τήρηση όλων των νόμων από την πλευρά μας, τα πάντα. Η μακροημέρευση της εταιρίας, για αυτό τόνισα πως πρέπει να είναι εξίσου ευχαριστημένοι και αποδοτικοί και οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, από τον εργαζόμενο νούμερο 1 μέχρι το στέλεχος νούμερο τάδε, είμαστε όλοι κρίκοι μιας αλυσίδας. Και αν είσαι σωστός εργοδότης, γνωρίζεις πως είναι μέγα λάθος να σπάσει ένας κρίκος.
Υπάρχουν πολλοί σωστοί εργοδότες; Η εργοδοσία είναι σκληρή;
Θέλω να πιστεύω πως πλέον στη χώρα μας αποτελεί εξαίρεση «το κακό αφεντικό». Δεν λειτουργεί τίποτε σωστά αλλιώς. Υπάρχουν πλαίσια και συμβάσεις εργασίας, αυστηροί έλεγχοι που προστατεύουν τον υπάλληλο αλλά και τον εργοδότη. Και όλοι βρίσκονται προ των ευθυνών τους. Δεν ζούμε στον 18ο αιώνα. Μπορώ να το απαντάω σε κάθε ερώτηση, σχετική και μη. Εργοδότης που δε φροντίζει τον εργαζόμενό του, δεν φροντίζει την επιχείρησή του. Με τα ανάλογα αποτελέσματα. Από εκεί και πέρα οι απαιτήσεις είναι δεδομένες και ξεκάθαρες.
Υψηλή φορολογία. Γραφειοκρατία. Άλλα εμπόδια;
Γιατί λίγα είναι αυτά; Το σύστημα έχει σαθρά θεμέλια και είναι δομημένο λάθος. Θα σας δώσω παράδειγμα. Δεν είναι δυνατόν να μας ζητάει το κράτος να δηλώσουμε από πριν τις υπερωρίες. Δηλαδή δεν είναι πιο σωστό, όπως γίνεται σε κάθε χώρα της ΕΕ, να ολοκληρωθεί μία περίοδος έξτρα εργασίας, να συμπληρώσει το έγγραφο ο εργαζόμενος τέλος του μήνα και να πληρωθεί καταλλήλως. Πώς γίνεται να ξέρω από πριν τι θα γίνει στο επόμενο διάστημα. Δεν υπάρχει καμία ευελιξία. Για την ακρίβεια όχι ευελιξία, ένας μπούσουλας, μία σταθερότητα, οργάνωση. Χρειάζεσαι παραπάνω εργατοώρες. Και τις θέλει και ο εργάτης. Ωραία. Ε δε γίνεται το να το δηλώσεις στο ΙΚΑ να είναι πιο πολύπλοκο από το να πας στο φεγγάρι. Πραγματικά όσοι μας διαβάζουν και βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση μας καταλαβαίνουν. Κάποιες φορές νιώθω πως το σύστημα υπάρχει για να επιβραβεύει τον άεργο ή τον κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό. Και φυσικά δε μιλάω για τα εργατικά σωματεία που ζητάνε ποιότητα και όρους εργασίας. Με αυτά, θα σας φανεί παράξενο, αλλά ο υπεύθυνος εργοδότης είναι σύμμαχος σε πολλές διεκδικήσεις.
Πανδημία, οικονομική κρίση, ενεργειακή κρίση. Η επόμενη μέρα;
H επόμενη μέρα όπως και η σημερινή, είναι δύσκολη. Εκεί που πήγαμε να ανακάμψουμε από την οικονομική κρίση ήρθε η πανδημία. Εκεί που λέγαμε να τελειώνει η πανδημία να δούμε που βρισκόμαστε, ενεργειακή κρίση. Και επιπλέον πόλεμος και πάλι από την αρχή…