Λοιπόν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, πάρτε το απόφαση. Βγάλτε μας από τα υπόγεια, δώστε μας τον 7ο όροφο της Κουμουνδούρου, διώξτε από κει μέσα όποιον δεν νιώθει και ακούστε πώς θα προχωρήσουμε (μας ευχαριστείτε αργότερα):
1. Κατεβάζεις τον Τεμπονέρα να πάρεις την περιφέρεια Δυτ. Ελλάδας. Θυσιάζεις έναν ακόμα δυνατό παίκτη από την κεντρική σκηνή για να πάρεις κάποιον δήμο. Εν ανάγκη μαζί με το ΠΑΣΟΚ. ΠΡΕΠΕΙ να δείξεις άμεσα μία-δύο νίκες σε τοπικό επίπεδο.
2. Επιστρέφεις και ενεργοποιείσαι στις συνδικαλιστικές και κινηματικές αξίες σου. Φοβάσαι να κατέβεις στον δρόμο μη σου πει το σύστημα ότι είσαι μπαχαλάκιας. Φοβάσαι να συνδικαλιστείς μην σου πούνε τίποτα τα ΜΜΕ και κλαις όλο το βράδυ κουλουριασμένος σε εμβρυική στάση στη μπανιέρα σου. Τελειώνουν αυτά. Δικτυώνεσαι στην κοινωνία άμεσα.
3. Δε γίνεται να είσαι και λίγο με τον φράχτη και λίγο με τον πρόσφυγα και λίγο με τον εργάτη και λίγο με την επιχειρηματικότητα και λίγο με την ελεύθερη αγορά και λίγο με την ελάφρυνση. Αποφασίζεις να στηρίξεις αυτόν που έχει ανάγκες βάζοντας τις προτεραιότητές σου. Να τον στηρίξεις όχι από τα κανάλια, αλλά στο πεζοδρόμιο, στη δουλειά του, στην γειτονιά του, στην ανεργία του, στη σχολή του, ΠΑΝΤΟΥ. Τις ευπαθείς ομάδες, τους ευάλωτους τις μειοψηφίες που δεν έχουν φωνή.
4. Σε συνέχεια του (3), το λίγο με όλους, το 50-50 και το ναι μεν αλλά, το κάνει και το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό τους λένε βολικούς, γι’ αυτό τους θέλει και το σύστημα πάνω από εσένα. Όταν βέβαια πήγαν λίγο να σηκώσουν κεφάλι εναντίον της ΝΔ, δέχτηκαν 2 μέρες την επικοινωνιακή φάπα του παντοδύναμου Κυριάκου και ηρέμησαν. Το γύρισαν πάλι στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.
5. Στην ουσία του εσωκομματικού. Αντίπαλος του Τσίπρα δεν υπάρχει. Ο Τσίπρας όμως θα πρέπει να βάλει αντίπαλο απέναντι του. Θέτοντας το διακύβευμα. Θες να κριθείς από τη βάση και να μείνεις αρχηγός; Ωραία. Θέτεις τον στόχο: Τα αλλάζεις ΟΛΑ. Δεν μένει τίποτα και κανείς στη θέση του. Δεν βγαίνει αντίπαλος; Θα βγάλεις εσύ αντίπαλο με το κρίσιμο ερώτημα. “Γίνεται να υπάρξει συντηρητική και οπισθοδρομική Αριστερά;”. Διότι κάποιοι άνθρωποι (‘βαρίδια’ τα λένε κάποιοι), βολεύονται με την αντιπολίτευση, τη φιλοσοφία, τη θεωρία και μην πούμε τίποτα πιο βαρύ. Σεβασμός και τιμή στους βετεράνους και απόστρατους. Υπόκλιση στην πορεία και τους αγώνες τους. Και τώρα προχωράμε. Δεν γίνεται η δεξιά να παίρνει τα εικοσάχρονα με το tiktok κι εσύ να μοιάζεις επικοινωνιακά με παρέα παππούδων στο καφενείο. Δεν είναι αριστερά αυτό, δεν είναι πρόοδος και προφανώς δεν είναι ριζοσπαστικό. Είναι σκέτο σπαστικό.
6. Πριν λίγο καιρό ενεργοποίησες κόσμο, έγραψες 200 χιλιάδες μέλη, κινητοποίησες μία μεγάλη κοινωνική μερίδα. Αυτόν τον κόσμο οφείλεις να τον έχεις σε εγρήγορση. Όχι για να σου κάνει αβάντες και παρουσίες. Αλλά για να είσαι εσύ δίπλα του. Να τον ακούς καθημερινά, να καταγράφεις τις ανάγκες του και να είσαι πρόθυμος να τις ικανοποιήσεις.
7. Και τελευταίο για σήμερα. Ο πλουραλισμός και η πολυφωνία είναι υπέροχα στατιστικά πολιτικής ζύμωσης. Απαραίτητα στοιχεία, δεν αντιλέγει κανείς. Όμως η ποσότητα απαιτεί και ποιότητα. Όταν λείπει το δεύτερο, μειώνεις το πρώτο μέχρι να τα ισορροπήσεις. Καταλαβαινόμαστε.
*Bonus: ΟΠΟΙΟΣ/Α βγαίνει αυτές τις ημέρες στα Μέσα και αμπελοφιλοσοφεί, πριν συνεδριάσουν τα όργανα και μπουν μπροστά οι διεργασίες, έχει θέσει εαυτόν ΕΚΤΟΣ μάχης. Στην καλύτερη, έχει τεθεί ως ο αντίπαλος (βλέπε πρόταση 5).
Αυτά τα λίγα για το συλλογικό του θέματος. Θα επανέλθουμε σύντομα, ανάλογα με τις εξελίξεις.
ΥΓ. Όσες και όσοι πιστεύετε πως αστειευόμαστε, ότι αυτοπροτεινόμαστε ή πως δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, να σας ενημερώσουμε πως έχουμε περάσει και πιο δύσκολες εξετάσεις. Αυτό εδώ, μπορούμε να το κάνουμε όλη μέρα.