Τα τελευταία χρόνια, παρά τη ραγδαία εξέλιξη της επιστήμης και τις χειροπιαστές αποδείξεις περί προόδου στα περισσότερα αναπάντητα ερωτήματα που έθετε διαχρονικά ο άνθρωπος, οι θεωρίες συνομωσίας και η άρνηση παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο δημόσιο διάλογο.
Αυτό που κάποτε θεωρούταν εκκεντρικότητα και γραφικότητα πλέον γίνεται mainstream. Από την επίπεδη Γη και την παγκόσμια κυριαρχία των ερπετοειδών μέχρι τα στιβαρά αντιεμβολιαστικά κινήματα και από την άρνηση της προσσελήνωσης μέχρι τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων για την μείωση του Γήινου πληθυσμού. Όλα τίθενται στη σφαίρα της δημόσιας διαβούλευσης, ως η πολυπόθητη αποκάλυψη για όλα όσα μας …έκρυβαν καιρό!
Κάποιες από τις θεωρίες έχουν περισσότερο τοπικιστικό χαρακτήρα (QAnon), αλλά οι περισσότερες, με τη βοήθεια του διαδικτύου, αποκτούν μία άτυπη και άυλη παγκόσμια Μητρόπολη.
Πώς είναι όμως δυνατόν τη σημερινή εποχή, με την απεριόριστη ελευθερία πρόσβασης στην πληροφόρηση και την απτή τεχνολογική και επιστημονική πρόοδο, να διασπείρονται τόσο εύκολα θεωρίες συνομωσίας; Και δεν αναφέρομαι στην έρευνα, την αμφισβήτηση, την επιμονή στην αλήθεια ή κάτι τέτοιο. Αλλά σε θεωρίες που αγγίζουν και ξεπερνούν πολλές φορές το όριο της γελοιότητας.
Η απεριόριστη πρόσβαση λοιπόν στην πληροφορία και τη δικτύωση, πιστεύω ότι ευνοεί δυστυχώς -και- την οργάνωση και τη συσπείρωση των ομοϊδεατών της σκληρής άρνησης. Δεν υπάρχει πάντοτε το ίδιο επίπεδο «πίστης» σε κάποια θεωρία, αλλά ένα κατακερματισμένο μωσαϊκό που συνθέτει ένα εντελώς ανεξέλεγκτο μείγμα μικρών «κοινωνιών αρνητών».
Πάρτε για παράδειγμα τα πιο πρόσφατα. Την πανδημία που ήρθε και τα σάρωσε όλα στο πέρασμά της. Υπήρχαν άνθρωποι που δεν πίστευαν στον ιό τον ίδιο. Άνθρωποι που αρνούνταν τις μάσκες. Αργότερα αυτοί που φοβόντουσαν τα εμβόλια και έπειτα όσοι τα θεωρούν μέρος «ενός τερατώδους σχεδίου αφανισμού της ανθρωπότητας». Σπάνια θα έβρισκες όλες τις ακραίες αντιλήψεις για την πανδημία συγκεντρωμένες σε ένα άτομο. Όμως από άγνοια, φόβο, «τσαντίλα», ή άρνηση, αυτός που φοβόταν το εμβόλιο για παράδειγμα, έμπαινε κάτω από την ομπρέλα μαζί με κάποιον που πίστευε πως στις μάσκες μίας χρήσης των 0,50 ευρώ, υπήρχε τοποθετημένο το πιο υπερσύγχρονο τσιπάκι με το οποίο θα «ελέγξουν τον πληθυσμό»… Ευτυχώς υπήρξαν πολίτες που δεν σαλαμοποιήθηκαν και κράτησαν τις ενστάσεις τους για κάποια από τα ζητήματα, χωρίς να εισέλθουν στον κυκεώνα της ολικής άρνησης για τα πάντα. Και τονίζω, δεν αναφέρομαι σε αυτούς.
Σαν να μην μπορεί να διαχειριστεί ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, τα πολύ καλά ή τα πολύ κακά νέα. Ναι πλέον ο άνθρωπος ζει με βηματοδότη, περπατά με τεχνητά μέλη, έχουν θεραπευτεί ανίατες ασθένειες, η επιστήμη δηλώνει πως είναι πολύ κοντά στην ανακάλυψη νέων φαρμάκων που θα φέρουν ελπίδα και ζωή. Αλλά και ναι, μας «έλαχε» μία πανδημία που έχει ξεπαστρέψει εκατομμύρια κόσμου. Ισχύει ΚΑΙ το ένα ΚΑΙ το άλλο.
Δεν μπορώ κλείνοντας να μην αναφερθώ στα «αγαπημένα» μου ΜΜΕ. Τα μέσα ενημέρωσης επωμίστηκαν έναν εξαιρετικά σημαίνοντα ρόλο. Να ειδοποιήσουν μαζικά τους πολίτες για τους κινδύνους της πανδημίας, τα μέτρα προστασίας κ.ο.κ. Έλα όμως που όταν ο πολίτης έχει απαξιώσει (δικαίως) τους ταγούς της πληροφόρησης, η αποτυχία της έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης είναι σχεδόν δεδομένη. «Μία του κλέφτη, δυο του κλέφτη» λέει ο λαός. Διότι ως Μέσο Ενημέρωσης, εάν αντί να επιτελείς λειτούργημα, έχεις συνδεθεί διαχρονικά με συμφέροντα οικονομικά και πολιτικά, τότε όταν επιχειρήσεις πραγματικά να λειτουργήσεις υπέρ του γενικού καλού, αντιμετωπίζεσαι ως ο γιδοβοσκός που φώναζε στα ψέματα «λύκος – λύκος»…