Αργά το βράδυ της Πέμπτης 30 Ιουνίου άρχισε να εμφανίζεται και να διαδίδεται από κορυφαίους δημοσιογράφους της πατρίδας μας η είδηση για «παραπομπή των Παπαγγελόπουλου και Τουλουπάκη για τη σκευωρία Novartis». Μόνο που τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά…
Δεν παραπέμφθηκε ο πρώην υπουργός και η πρώην επικεφαλής εισαγγελίας διαφθοράς για τους χειρισμούς στο σκάνδαλο Novartis. Αλλά αυτά είναι γνωστά. Επίσης γνωστή είναι και η συγνώμη που ειπώθηκε από δημοσιογράφους και ΜΜΕ για την ατυχή διασπορά fake news. Θέλω να σταθώ σε δύο πράγματα όμως.
Πρώτον και κυριότερο. Η πασίγνωστη δημοσιογράφος του δικαστικού ρεπορτάζ, δήλωσε στο ραδιόφωνο ειλικρινή μεταμέλεια σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Έχω πραγματικά πάθει σοκ. Δεν μου έχει ξανατύχει ποτέ. Δεν νομίζω ότι έχει ξανατύχει σε κανέναν ποτέ. Αισθάνομαι την ανάγκη να φύγω από αυτό το επάγγελμα, να παραιτηθώ. Δεν μπορώ να το θεωρήσω λάθος ή αφελές». Ενώ τόνισε πως «το σύνολο του Τύπου δημοσίευσε τις ίδιες πληροφορίες, ενώ οι πηγές των πληροφοριών αυτών υπήρξαν ανώτατες δικαστικές πηγές».
Που να σταθεί πρώτα κάποιος. Καταρχάς στο ότι όποιος αναγνωρίζει το λάθος του και ζητά συγνώμη, είναι θαρραλέος και φέρεται έντιμα. Στη συνέχεια βέβαια οι όποιοι θιγόμενοι μπορούν να προσφύγουν κατά το δοκούν σε νόμιμα μέσα. Αν και είμαι σίγουρος πως κάτι τέτοιο δε θα συμβεί. Οι πηγές, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η δημοσιογράφος που υπέπεσε στο σοβαρό λάθος, ήταν ανώτατες. Δικαστικές. Το παραπολιτικό ρεπορτάζ βέβαια αναφέρει ανώτατες δικαστικές, μα και πολιτικές. Ίσως για αυτόν τον λόγο δεν θεώρησαν απαραίτητο οι δημοσιογράφοι και τα Μέσα που έδωσαν πρώτοι την «είδηση» να διασταυρώσουν την εγκυρότητα της πληροφορίας. Αυτό το γεγονός ίσως να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο ατόπημα. Μιλάμε για μία βασική αρχή της δημοσιογραφίας. Η διασταύρωση της πληροφορίας, η εξακρίβωση της είδησης, δεν συνιστά μόνο επαγγελματική ακεραιότητα, αλλά πρόκειται για την πεμπτουσία της δεοντολογίας. Καλά αυτό το «δεν νομίζω να έχει τύχει ξανά σε κανέναν» (ρεπόρτερ να μεταδώσει λάθος/ψεύτικη είδηση) ήταν μία μνημειώδης ατάκα, αλλά δικαιολογείται λόγω του σοκ…
Δεύτερον και εντελώς ασήμαντο. Πριν αρκετά χρόνια με πετυχαίνει καλός φίλος να διαβάζω ένα άρθρο περί πολιτικών εξελίξεων σε ένα «άσημο» έντυπο. Ο καλός φίλος με ρώτησε γιατί διαβάζω τον συγκεκριμένο αρθρογράφο και όχι κάποιον γνωστό, προβεβλημένο (πολυθεσίτη μάλλον εννοούσε), κάποιον «που να ξέρω» τέλος πάντων. Για αυτό δεν τους διαβάζω, του απάντησα. Γιατί τους ξέρω.