Σε λίγες εβδομάδες ξεκινούν οι δίκες Φιλιππίδη και Λιγνάδη με τις κατηγορίες για βιασμούς και απόπειρες βιασμών (ενηλίκων και ανηλίκων). Οι καταγγελίες που έγιναν από άνδρες και γυναίκες καλλιτέχνες -και όχι μόνον- επιβεβαιώθηκαν απο τις δικαστικές αρχές και οι δύο κατηγορούμενοι κρατούνται προσωρινά στις φυλακές Τριπόλεως.
Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τις δημόσιες καταγγελίες της Σ. Μπεκατώρου για κακοποίησή της από αθλητικό παράγοντα. Οι καταγγελίες αυτές δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα από δικαστικής πλευράς καθώς τα όποια αδικήματα είχαν παραγραφεί, όμως λειτούργησαν ως παράδειγμα για άλλους πολλούς ανθρώπους του αθλητικού και καλλιτεχνικού χώρου, οι οποίοι παίρνοντας δύναμη από ένα κύμα συμπαράστασης προς το θύμα κάθε τέτοιας υπόθεσης, κατήγγειλαν τη δική τους κακοποίηση.
Και κάπου εκεί, ενώ αρκετές υποθέσεις δεν είναι τόσο παλιές και έχουν πάρει το δρόμο της δικαιοσύνης, άρχισαν και οι ερωτήσεις. Μάλιστα στο δημόσιο λόγο, από γνωστούς άγνωστους και ανθυπογνωστούς έχοντες εξουσία σοσιαλ-μιντιακή ή και χωρίς το σόσιαλ.
-Τι δουλειά είχε εκεί (στο γυμναστήριο, στο σπίτι, στο καμαρίνι);
Απ: Αυτό ακριβώς. Δουλειά είχε ή αναζητούσε, ή προπόνηση, ή οτιδήποτε άλλο «είχε εκεί» εκτός από το να κακοποιηθεί.
-Τώρα το θυμήθηκε;
Απ: Μάλλον όχι. Πάντα το θυμόταν, προφανώς ποτέ δεν το ξεπέρασε. Και ναι τώρα το είπε που ίσως μπορεί να σταθεί λίγο πιο δυνατή-ος απέναντι στον «ευυπόληπτο», «καταξιωμένο», «πασίγνωστο» του κάθε περιστατικού.
-Γονείς δεν είχε;
Απ: Εδώ την απάντηση τη δίνει η φύση, η βιολογία, η επιστήμη η ίδια. Είχε/έχει γονείς. Κάπως γεννήθηκε ο κάθε άνθρωπος.
Ευτυχώς για να μη βλέπουμε μόνο τη γκρίζα (ή κίτρινη) πλευρά του θέματος, στο δημόσιο διάλογο τέθηκαν και πραγματικές ερωτήσεις. Αληθινοί προβληματισμοί. Όπως για παράδειγμα, γιατί έχει τη «δύναμη» ο οποιοσδήποτε να ζητήσει …αντάλλαγμα στην καλύτερη περίπτωση, για να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο/συνάδελφο/αθλητή; Γιατί δεν μπορούν να σπάσουν τα στερεότυπα και οι φραγμοί; Γιατί ενοχλεί κάποιον η ιδέα να σταθεί δίπλα στο θύμα και όχι απέναντί του;
Ο άνθρωπος που θα καταγγείλει κάτι, που θα μιλήσει γι’ αυτό, που θα ξεράσει από μέσα του την κακοποίησή του, θα το κάνει με τόσο πόνο και άλλη τόση δύναμη. Θα παλέψει τους δαίμονές του, θα σπάσει σίδερο και ατσάλι για να εκτεθεί ατόφιος, γυμνός, βορά και έρμαιο. Σε αυτόν τον άνθρωπο οφείλουμε να σταθούμε δίπλα, χέρι χέρι. Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τη θεωρία της εξέλιξης και της διαδοχικής αλληλοπροέλευσης των μορφών του ενόργανου και ζώντος κόσμου. Δίπλα στο θύμα, με ενσυναίσθηση, όχι σκωπτική διάθεση. Το θύμα είναι θύμα μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Μίλησε για την υπόθεσή του, πήγε στο Δικαστήριο για την υπόθεσή του. Στέκεται απέναντι στον κακοποιητή. Κι εμείς.
Όμως για να μπούμε λίγο και στη θέση του κατηγορούμενου. Όχι, συγνώμη.