Τους τελευταίους μήνες έφτασαν κάποια emails αλλά και μηνύματα, στο site μας σχετικά με τις δίκες Φιλιππίδη, Λιγνάδη, το metoo κλπ.
«Εσείς, ένα site με κοινωνική πένα και προοδευτικό πρόσημο, γιατί δε γράφετε κάτι για αυτά». Αυτό ήταν τέλος πάντων το νόημα των μηνυμάτων που λάβαμε. Καταρχάς, πριν ακόμα δημιουργηθεί το site, στη σελίδα μας στο Facebook είχαμε τοποθετηθεί κατά την έναρξη της δίκης.
Δεύτερον. Στην τοποθέτησή μας είχαμε -κάτι που θα ισχύει εσαεί- εκφράσει τη συμπαράστασή μας σε οποιονδήποτε καταγγέλλει οποιαδήποτε μορφή βίας έχει υποστεί. Πόσο μάλλον σε θύματα επιθέσεων και κακοποιήσεων. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς «τί γύρευε, τί φόραγε, γιατί κτλ». Όποιος πονηρούλης ψάχνει ‘δικαιολογίες’ προς υπεράσπιση του θύτη, πρώτον γελοιοποιείται απεριόριστα και ίσως κλείνει και το ματάκι, άγνωστο το γιατί, σε κάποιον που κακοποιεί.
Τρίτον. ΔΕΝ γράψαμε τίποτε μέχρι την τελεσιδικία διότι φοβόμασταν.
Δε φοβόμασταν κάποιον. Φοβόμασταν κάτι.
Φοβόμασταν αυτό που έγινε πριν παραπεμφθεί σε δίκη. Φοβόμασταν με τα ρεπορτάζ «κατηγορείται για το τίποτα» σε κεντρικά δελτία ειδήσεων. Φοβόμασταν για την πολιτική κάλυψη που λάμβανε ο άνθρωπος αυτός. Μέχρι που αποκαλύφθηκε «πως τους ξεγέλασε με την υποκριτική του ικανότητα». Τρομάζαμε που πέρναγαν εβδομάδες μέχρι να κατασχεθούν και να ελεγχθούν κινητά, υπολογιστές ή οτιδήποτε θα μπορούσε να παρέχει αποδείξεις.
Φοβόμασταν μέχρι να μάθουμε το αποτέλεσμα της δίκης. Και τώρα φοβόμαστε ακόμη περισσότερο. Διότι ακόμη κι αν ισχύει ο επιεικέστερος νόμος από την τέλεση ενός αδικήματος μέχρι τη δίκη, δεν γνωρίζουμε καταδικασθέντα για 2 βιασμούς ανηλίκων να παίρνει αναστολή. Με 12 χρόνια στην πλάτη.
Φοβόμασταν όταν η δίκη σε πολλά σημεία της μετατράπηκε σε κατηγορητήριο εναντίον των θυμάτων.
Φοβόμαστε για τα παιδιά μας, τις αδερφές μας, τα αγόρια μας, τις κοπέλες μας.
Φοβόμαστε μήπως κλείσουν τα στόματα. Μήπως αποκαρδιωθούν τα θύματα.
Φοβόμαστε πως απογοητεύσαμε τους ανθρώπους που κακοποιήθηκαν.
Δε φοβόμαστε καμία και κανέναν. Φοβόμαστε το περιβάλλον που φτιάχνουμε και τα σίδερα που κλείνουν, όχι τον θύτη, αλλά το θύμα. Το φίμωτρο που βάζουμε σε ανθρώπους που κακοποιήθηκαν.
Δε φοβόμαστε κάποιον, να το ξέρετε. Εμείς εδώ είμαστε για να γράφουμε αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Και όποιος θέλει ξέρει που και πώς θα μας βρει.
Φοβόμαστε το μέλλον όμως. Και για αυτόν τον λόγο θα έχουμε πλέον τα μάτια μας πολύ ανοιχτά. Και την αγκαλιά μας για όποια και όποιον τη χρειάζεται ακόμη πιο ανοιχτή.
Εκ της διευθύνσεως
Κωνσταντίνος Παπαστάμκος