Η Γαλλία -και η Ευρώπη- κέρδισε ακόμα μία μάχη ενάντια στις λαϊκίστικες ακραίες ρητορικές.
Ο Εμ. Μακρόν κέρδισε τις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές επικρατώντας της Μαρίν Λεπέν. Ο πρόεδρος Μακρόν ανανέωσε τη θητεία του για ακόμη πέντε χρόνια συγκεντρώνοντας περίπου το 58,5% των ψήφων έναντι 41,5% της αντιπάλου του. Μπορεί η νίκη του να είναι ξεκάθαρη, αυτό όμως δεν μετριάζει το γεγονός πως η εκπρόσωπος του εθνικιστικού ευρωσκεπτικισμού έλαβε ένα ιστορικά υψηλό ποσοστό, αυξημένο κατά 8 περίπου μονάδες σε σχέση με την αντίστοιχη μονομαχία του 2017.
Για να κατανοήσουμε τη σοβαρότητα του ποσοστού που έλαβε η Μ. Λεπέν αρκεί να ανατρέξουμε σε πάγιες θέσεις και σχέσεις της ακροδεξιάς υποψήφιας για τη Γαλλική Προεδρία. Έχει εκφραστεί πολλές φορές υπέρ του προέδρου Πούτιν. Έχει σκληρή αντιμεταναστευτική ρητορική. Έχει εκφραστεί ισλαμοφοβικά. Οι θέσεις της είναι εθνικιστικές, αμφισβητώντας την Ευρώπη των κρατών και των λαών, αφού έχει ταχθεί υπέρ μίας «Ευρωπαϊκής συμμαχίας εθνών», ενώ το 2017 μιλούσε ξεκάθαρα για έξοδο της Γαλλίας από το κοινό νόμισμα. Έχει εκφράσει την πρόθεσή της να αποσύρει τη Γαλλία από την ολοκληρωμένη διοίκηση του ΝΑΤΟ.
Η νίκη του Εμ. Μακρόν είναι σημαντική για την τήρηση μίας σταθερότητας σε κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς ο Γάλλος πρόεδρος τείνει να επεμβαίνει πυροσβεστικά σε φλέγοντα ζητήματα. Οι πρωτοβουλίες του στις αρχές του έτους και λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος Ρωσίας Ουκρανίας, είχαν ως στόχο την εξάντληση της διπλωματικής οδού. Παρά την -εκ του αποτελέσματος- αποτυχημένη προσπάθειά του, του αναγνωρίζεται πως ήταν ίσως ο μόνος ευρωπαίος ηγέτης όπου συνομίλησε περισσότερο με τη Ρωσία και την Ουκρανία πριν την εισβολή της πρώτης, παρά με τον πρόεδρο Μπάιντεν. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μία Ευρώπη η οποία έτρεχε πίσω από τις εξελίξεις… Η δεύτερη πενταετία του «υπερόπτη τεχνοκράτη», όπως χαρακτηρίζεται από τους αντιπάλους του, ξεκινά με προκλήσεις άνευ προηγουμένου, εκτός αλλά και εντός συνόρων. Διότι ο Γάλλος πρόεδρος έχει πλέον να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά της χώρας του, με τις δεδομένες δυσκολίες από εξωγενείς παράγοντες, αλλά και μία κοινωνία βαθιά διχασμένη που έχει ήδη παγιώσει την ακροδεξιά Λεπέν σε βασικό δεύτερο πόλο με αυξημένα μάλιστα ποσοστά.
Η Γαλλία είναι ένα έθνος με ιστορική παραγωγή κοινωνικών κινημάτων. Από τον Μάη του ’68 έως τα Κίτρινα Γιλέκα, για να μην πάμε αρκετά παλαιότερα, η δυναμική της γαλλικής κοινωνίας και οι αντιδράσεις αυτής απέναντι σε εργατικές, κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, έχει φέρει σε δεινή θέση ηγέτες με πολύ μεγαλύτερο πολιτικό διαμέτρημα από του Εμ. Μακρόν. Η βαθιά δημοκρατική Γαλλία έχει κερδίσει κι άλλο χρόνο με τη νίκη του ταλαιπωρημένου πολιτικά και όχι αψεγάδιαστου προέδρου. Το θέμα είναι, ως πότε;