Προ λίγων ετών ζήσαμε την βίαιη προσάρτηση της Κριμαίας (κομμάτι της Ουκρανίας τότε) στη Ρωσία. Επί της ουσίας αυτό που έγινε χαρακτηρίζεται ως «αναταραχές». Ρωσικές ειδικές δυνάμεις σε καταδρομικές αποστολές, κατέλαβαν κρατικά κτίρια μεταξύ των οποίων το τοπικό κοινοβούλιο καθώς και δύο στρατιωτικές βάσεις και 2 αεροδρόμια. Η Ουκρανία κήρυξε επιστράτευση, στρατεύματα έσπευσαν προς την Κριμαϊκή χερσόνησο όμως μέσα σε έναν μήνα, την άνοιξη του 2014, τα γεγονότα έλαβαν τέλος με το δημοψήφισμα που έγινε στην περιοχή και αποφασίστηκε η προσάρτηση στη Ρωσία. Έτσι η Μόσχα σχεδόν «αναίμακτα» μεγάλωσε τη Ρωσική Ομοσπονδία κατακτώντας μία στρατηγικής σημασίας περιοχή, εκμεταλλευόμενη πλήρως τις εσωτερικές αναταραχές στην Ουκρανία.
Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο τεταμένα. Η Ρωσία έχει κατεβάσει μεγάλο αριθμό στρατού στα σύνορα με Ουκρανία, στο Κίεβο αναμένουν νατοϊκή βοήθεια, οι ΗΠΑ βλέπουν άμεση εισβολή της Ρωσίας και οι διπλωματικές προσπάθειες ένθεν και ένθεν για να αποφευχθεί η πολεμική έκρηξη στην Ανατολική Ευρώπη μοιάζουν για την ώρα απέλπιδες.
Σε αντίθεση με την περίπτωση της Κριμαίας, πλέον μιλάμε για εισβολή σε χώρα. Όχι για καταδρομικές ειδικών δυνάμεων -χωρίς διακριτικά- σε συγκεκριμένους στόχους. Θα συγκρουστούν στρατοί μέσα στην Ευρώπη. Στην καλύτερη περίπτωση, κάτι τέτοιο δε θα γίνει. Μέχρι την …επόμενη φορά. Στο λιγότερο καλύτερο σενάριο, η υπεροχή των ρωσικών στρατευμάτων θα πετύχει γρήγορα την εγκαθίδρυση φίλο-ρωσικής κυβέρνησης. Όπως στη Λευκορωσία του Λουκασένκο. Σε αυτήν την περίπτωση η παρουσία του ΝΑΤΟ θα περιοριστεί στις βαλτικές χώρες και όχι στην πλάτη της Ρωσίας, κάτι που προσδοκά πολλά χρόνια η Μόσχα και απευχόταν η Βορειοατλαντική Συμμαχία… Οψόμεθα.